Megarecenzje - serwis agregacyjny

Nierezygnująca z nabijanej ćwiekami skóry Orzołek potrafi być też subtelna jak nigdy wcześniej. W balladowych "Soft Shock", "Runaway" i "Hysteric" objawia swoją kruchość, budując zmysłowy tryptyk

Dobrych piosenek na It's Blitz! jest zdecydowanie więcej. Wystarzy wspomnieć psychodeliczne, pełne dramatyzmu Runaway czy czadowe numery pokroju Heads Will Rock czy Dull Life.

jeśli jesteście chociaż sympatykami Yeah Yeah Yeahs - walcie śmiało do tej płyty.

Może nie jest to album najlepszy w historii grupy, z pewnością nie przypadnie mu laur płyty roku, ale wspomniani w tekście wykonawcy powinni brać z niego przykład.

Zrezygnowali przede wszystkim z krzykliwości. Postawili na rytm, a nawet spokój. Obok  parkietowych killerów pojawiają się też ballady mogące kojarzyć się z formacją Lali Puna.

zgrabny alternatywny pop z postpunkowymi hałaśliwymi reminescencjami, który i podoba się, i niepokoi.

Szkoda zmarnowanej szansy na spełniony, celny strzał w dyskografii, ale Karen z jej szóstym zmysłem pewnie niejednym nas jeszcze zaskoczy.

"Zero" świetnie broni się na falach radiowych, Karen uroczo wypada w wywiadach i jest miło. Następnym razem fajnie byłoby, gdyby jeszcze za całą ‘miłą’ otoczką stała równa, eksplodująca pomysłami płyta.

Generalnie jest melodyjnie, rytmicznie, tanecznie, kojąco, czasami zaskakująco czasami bez zaskoczeń.

Yeah Yeah Yeahs w tej dekadzie mieli trzy szanse, aby nagrać rzecz na miarę swoich czasów, ale jakoś nie potrafili ustrzec się potknięć i błędów.

Wyciszenie osobowości jakie tu zaszło, sprawia, że słucha się „It's Blitz” jak szkolnego referatu.

Od premiery minęły cztery miesiące i dalej wszyscy powtarzają, jakie to “It’s Blitz!” jest wyjątkowe, jakie przełomowe i jakie dojrzałe. Gówno prawda…

noisowe wstawki z popowym refrenem to pomysł dobry, ale daleki od realizacji w wypadku tego zespołu. Nie wstyd wam ? 10 lat a wy stoicie w miejscu.