Megarecenzje - serwis agregacyjny

Tweedy żongluje stylistykami, nastrojami, klimatem. A wszystko po to, by nagrać płytę totalną. Doskonałą w każdej minucie. 

The Whole Love to płyta totalna. Nie ma tu słabych czy nudnych momentów. 

"The Whole Love" przełomowym dziełem nie jest. To umiejętnie dokonana synteza różnych przejawów gitarowej muzyki, nie wykluczając popu. 

Po kilku spokojniejszych, wręcz ugrzecznionych albumach Wilco, ta bardzo ceniona amerykańska formacja, powraca do koncepcji, którą zaprezentowała na najlepszej swojej płycie "Yankee Hotel Foxtrot" sprzed 9 lat. 

Ta płyta ma kręgosłup. 

Wstydzicie się słuchać płyt rodziców? To bez obciachu możecie wrócić do Wilco. 

To nie jest płyta, która przyjdzie do ciebie sama, można ją widowiskowo przegapić. Ale to zdecydowanie jest płyta, która podkręca apetyt dokładnie tak, jak najlepsze albumy Wilco. 

Po płycie bardzo grzecznej i zgrabnej przyszła kolej na rzecz nieuporządkowaną, swobodną, w którą aż miło się wgryzać. 

(...) „The Whole Love” sięga ambicjami najwyżej, choć może to wrażenie jest błędnie zasugerowane niespotykanym od dawna w ich dorobku rozmachem openera „Art Of Almost” (...) 

Czyli co? Udało się coś wywalczyć? Jeżeli ja, duży kibic ekipy z Chicago, jestem w stanie się zachwycić jedynie paroma utworami, to chyba nie jest najlepiej. 

Jednak im dalej wchodzimy w album, tym bardziej odnosimy wrażenie zmarnowanego potencjału. 

Przesadzone okazały się obiecujące zapowiedzi Jeffa Tweedy’ego, jakoby nowa płyta Wilco „The Whole Love” miała odstraszyć wielu sympatyków grupy.