Megarecenzje - serwis agregacyjny

Mogliby zagrać wszystko, nawet przygotować oprawę muzyczną do dźwiękowego wydania książki telefonicznej, a Waglewski Senior (Panie Wojciechu, przepraszam!) melorecytowałby kolejne pozycje ukryte pod hasłem "masarze" albo "szewc

Gdy jednak ogarniać "Samo Voo Voo" bardziej prawym uchem i okiem, odkryjemy bagaż nowych doświadczeń i drobnych studyjnych efekcików, za sprawą których muzyka formacji Wojtka Waglewskiego nabrała kolejnego wymiaru.

W końcu nagrali longa sami, w czteroosobowym składzie (stąd jego tytuł "Samo Voo Voo”). Waglewski powraca na nim do grania, od jakiego zaczynał z innymi muzykami w początkach kapeli.

Podsumowując, jest to płyta człowieka, którego coraz więcej denerwuje na tym świecie, ale potrafi mówić o tym bez zgorzknienia, nie przesłaniając reszty zespołu i artyzmu całości. Warto mieć ją w swojej biblioteczce, jako kol

Jest tu zarówno coś na kształt osobistego rozliczenia się z dotychczasową drogą twórczą, jak i przekonanie, że nie ma sensu ścigać się z modą. A piosenki są naprawdę dużej urody, choć ich teksty nie mają nic z naiwnego opt

Jak się jest takim muzycznym erudytą jak Wojciech Waglewski (i jego koledzy), jak się obskoczyło wszystkie możliwe muzyczne style, to – jak przypuszczam – pojawia się kłopot z nowymi wyzwaniami. Voo Voo postanowiło poszukać takich

 I wcale nie tak łatwo ich dopaść – doświadczenie muzyków i ich wszechstronność (jednak do czegoś przydają się te niezliczone projekty na boku) czyni z Voo Voo ekipę mocną nie tylko w naszej sk

Na pierwszy rzut oka – cud, miód i malina. Teksty niebanalne, bezpretensjonalne, mądre. Postać Waglewskiego, człowieka na poziomie (...), powinna być gwarancją wysokiego poziomu. A jednak – coś tu nie gra.

"Samo Voo Voo" na tle poprzednich produkcji zespołu, a zwłaszcza jego ostatniej płyty studyjnej, wypada wyjątkowo korzystnie i świeżo. Po latach eksperymentów ekipa Wojciecha Waglewskiego wreszcie zagrała z rockowym pazurem.

Zespół ma swój charakterystyczny, nie do podrobienia styl, wymagający od słuchacza wyrobienia i ogłady. W zamian daje mnóstwo satysfakcji z obcowania z ciepłą, zrealizowaną ze smakiem muzyką.

Dostaliśmy piosenki niemal surowe, nie pozbawione rockowego zacięcia, które zachowując świeżość zachęcają do pląsów. Trasa koncertowa Voo Voo w tym sezonie może być nader obiecująca.

Jakby wbrew spodziewanemu szumnemu przyjęciu – płyta nad wyraz skromna. Jakby dla złapania oddechu po spotkaniach z orkiestrą i jazzmanami – wracająca do czysto rockowych korzeni.

Idąc dalej, kilka ścieżek na tym wydawnictwie zwyczajnie nie zapada słuchaczowi w pamięć. Nie robią wrażenia, niczym się nie odznaczają. Choćby „Nie podoba się” czy „Komboj”. Po kilkunastu przesłuchaniach nadal nie

Muzyka gdzieś tam przepada, a kiedy muszę się wsłuchiwać w dłuższe fragmenty instrumentalne zaczynam się coraz bardziej irytować. Kiedy płyta się kończy bez wyrzutów sumienia mogę do niej nie wracać (...)