Megarecenzje - serwis agregacyjny

Jest w muzyce TV On The Radio niesamowita siła połączona z nieprzewidywalnością. Słuchając "Dear Science" co chwila jesteśmy czymś zaskakiwani i to za każdym razem pozytywnie!

W dobie spłyconych do bólu wtórnych produktów, panowie z TV on the Radio są jak woda na pustyni. Pozwalają nabrać sił i nadziei na to, że muzyczni koneserzy nie uschną z pragnienia.

Do dziś TV On The Radio byli raczej słodką tajemnicą undergroundu niż gwiazdą letnich festiwali. Nieźle się zapowiadali, mówiło się, że to Następna Duża Rzecz. Słowo stało się ciałem.

Tv On The Radio tym albumem wyprzedzili swoją epokę, pozostawiając całą scenę muzyczną daleko w tyle. Tak nieoczywistej, zaskakującej, odkrywczej, przebojowej i jednocześnie poukładanej płyty nie słyszałem dawno, a może nawet nigdy.

Najnowsze dzieło nowojorczyków, zatytułowane 'Dear Science', jest idealne. Kwintet, nie wyzbywając się ani trochę ambicji i wciąż zadziwiając wspaniałymi eksperymentami, nauczył się je zamykać w formie melodyjnych piosenek.

TV On The Radio już jakiś czas temu został uznany zespołem, do którego należeć będzie przyszłość rockowej muzyki. Dear Science udowadnia, że nadawane im określenia w rodzaju 'wizjonerzy' są jak najbardziej na miejscu.

„Dear Science” potwierdza ich miejsce na rockowym firmamencie i będąc najbardziej przyjazną w odbiorze płytą TV On The Radio wynosi ich do światowej czołówki.

No ale w porządku, nie ma co jakoś strasznie narzekać, bo „Dear Science” to bardzo dobry album, prawdziwe apoegum twórczości TV On The Radio, najbardziej dopracowany i przemyślany produkt z dotychczasowych.

Słuchając Dear Science mam wrażenie, że nareszcie udało się wyważyć idealnie proporcje między awangardą, eksperymentami, rockiem, a muzycznymi korzeniami muzyków.

Jest to niewątpliwie formacja, która wyróżnia się na tle innych, z powodzeniem wykracza poza konwencję gitarowego grania.

Na swojej trzeciej płycie Nowojorczycy śmielej kierują się w stronę popu (co nie oznacza obniżenia jakości – drobny niesmak wywołać mogą jedynie rzewne smyki, fortepian i melodramatyczny klimat 'Family Tree')...

Nasz bohater przez lata wykreował swój własny, charakterystyczny styl. Styl (...) oryginalny, na który składa się multum ekstrawaganckich oraz ambitnych motywów, które w zdumiewający sposób nie stają się dla ma

Próby analizy nie mają sensu. Dźwięki z tej płyty omijają mózg i wjeżdżają bezpośrednio na organizm, uruchamiając paletę emocji, o jakie w rzeczywistym świecie trudno.

Ta lżejsza całość, to jakby nieśmiała próba skrojenia zestawu, który zadowoli zarówno dotyczasowych fanów jak i spragnionych nowego hajpu dzieciaków. No i wokalista, który nadal zabija Gabrielowską barwa