O życiu w Hawanie opowiada jej mieszkanka Yoani Sánchez, dziennikarka znana w świecie z prowadzenia internetowego blogu Generación Y, tłumaczonego on-line na siedemnaście języków. Na Kubie nie wolno mieć w domu...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Debiutancka płyta rockowej supergrupy Them Crooked Vultures w składzie, której znaleźli się: Dave Grohl (Foo Fighters, Nirvana), Josh Homme (Queens of the Stone Age, Kyuss), John Paul Jones (Led Zeppelin) i Alain Johannes (Eleven, Queens of the Stone Age).
Krążek promuje singel "New Fang". (ONET.PL)
Opinie na temat współczesnego rock and rolla są różne, niektórzy twierdzą, że się skończył. Them Crooked Vultures rzucają się nań (jako nazwa rzecze) jak sęp na padlinę i ustanawiają swoje rządy.
Na płycie znalazło się trzynaście świetnych, równych numerów. W recenzji nie pisałem o konkretnych, bo po prostu nie potrafiłbym wybrać z nich swoich ulubionych czy takich które wyróżniają się na tle pozostałych.
Supergrupy nie zawsze nagrywają superpłyty. Them Crooked Vultures nagrali arcydzieło. Sępy rozszarpały niemal całą rockową konkurencję na kawałki (może poza Living Colour).
Cóż, nie jest to zdecydowanie płyta dla lubujących się w grubych, spoconych, pląsających się po scenie lezbach i fanów spedalonych indie-rockowych zespołów. To płyta dla fanów świetnej muzyki.
Moim zdaniem jest to płyta roku. Kwintesencja rocka XXI wieku. Odpowiednio wyważona, raz mocna, po chwili spokojna, a gdzie indziej przebojowa. 66 minut i 21 sekund muzycznego orgazmu.
Każdy utwór dopracowany i osobliwy, co sprawia, że płyta może być podawana w całości, ale i równie wyśmienicie smakuje w kawałkach.
Może jednak wymienione wcześniej hasło Brody Delle nie było wcale takie najlepsze – "fucking tasty!" wydaje się lepiej pasować do tego albumu.
To soczyście hardrockowa wycieczka w psychodeliczne rejony. Ja na taką płytę czekałem kilka lat, podobnie jak na taki utwór jak ostatni na liście „Spinning in Daffodils”.
"Them Crooked Vultures" nie jest płytą genialną. Nie jest niczym przełomowym, wiekopomnym. To jednak bez wątpienia muzyka, którą trio tworzyło z przyjemnością.
To bardzo dobra płyta. Nie rewolucyjna, nie przełomowa, ale na miarę nazwisk ją firmujących oraz tytułu płyty roku.
To kawał rasowego, alternatywnego, hardrockowego i rockowego grania, którego naprawdę świetnie się słucha. Zwłaszcza, że młócą go tu, tak wybitni muzycy
Czuję się nieswojo słuchając tej płyty. Gdzieś już to wszystko słyszałem i wcale nie brakowało mi John'a Paul'a Jonesa ani Dave'a Grohla. Po prostu krążek został zdominowany przez jednego artystę.