Megarecenzje - serwis agregacyjny

Przychodzi więc mi na myśl jedno proste podsumowanie. Jeśli nowe The Verve to czysta miłość - ''All You Need Is Love''.

Dziesięć kawałków na albumie to w ogromnej większości długie, ponad pięciominutowe kompozycje, w których The Verve mistrzowsko rozwijają przestrzenne (...) klimaty, zabierając nas w podróż do nieba.

Zdeklasowali Coldplay (choć ci nagrali również mega dobry album).Pogrążyli Radiohead,bo wielu marzy sobie by taki album nagrał wkońcu Thom Yorke z kolegami.

Głęboko, soczyście, z utworami, które mają jak kiedyś zawiesiste, zgrabne melodie i które mogą urzekać niespieszną atmosferą w całości, jak i złapać pojedynczą frazą.

Malkontenci pewnie będą mówić, że improwizacje i przeciągane dźwięki prowadza zespół donikąd. Ale to nie jest prawda.

Niesamowity klimat, ponura melodeklamacja, niepokój w grze gitar, idealnie podgrzewająca atmosferę perkusja. Następnie lekkie uspokojenie oraz szaleńcza, mocna i nieprzewidywalna końcówka.

Poza hałaśliwym "Noise Epic" próżno szukać na "Forth" eksperymentów, muzycznych poszukiwań i wycieczek w stronę ostrej psychodelii. Trudno to jednak uważać za minus.

Jeśli macie ochotę zażyć muzyczne valium, odpłynąć w transowy świat dźwięków oraz zniewalających melodii - polecam "Forth". Ciarki murowane. The Verve wróciło, może na zawsze.

Pochwalić trzeba bogatą oprawę muzyczną i oczywiście poruszający wokal jak i same teksty wokalisty. Album szczególnie przydatny na długie, zimowe i ponure wieczory.

Pewnie trochę szkoda talentu tych nieprzeciętnych ludzi, ale nie spodziewałem się cudów i może dlatego jestem zadowolony z tego zestawu dobrych piosenek tworzących zwartą, mimo że nieco monotematyczną całość.

Sytuacje ratują takie utwory jak "I See Houses" - dla mnie absolutny highlight płyty, wypełniony jakąś nieokreśloną melancholią przypominającą The Verve.

Jeśli jeszcze nie mieliście kontaktu z The Verve („Bittersweet Symphony” się nie liczy!), sięgnijcie raczej po „A Northern Soul”. „Forth” może was tylko zrazić lub skłonić do przypięcia zespołowi łatki nud

... jedynie dwa pierwsze utwory („Sit And Wonder” oraz „Love Is Noise”) zasługują na uwagę. Reszta wydaje się przypadkową zbitką radiowych „wypełniaczy” rzadko słuchanych popołudniowych pasm.

Koniec końców dołująca to płyta, ani do konkretnego zmieszania z błotem, ani do spazmów rozkoszy.

Nastroje chyba wyraźnie się nie polepszyły, bo po dekadzie The Verve wracają albumem ponurym jak sen narkomana. Dużo na nim ciekawych zabiegów producenckich, niby jest drapieżność, ale brak witalności.

Brytyjczycy z The Verve starają się odnaleźć odpowiedź na kultowe pytanie "ile jest cukru w cukrze" w tonacji molowej. Ich 'Forth' to smutny dowód, jak zblazowanie i samouwielbienie może doprowadzić do gorzkiej klęski.

Nawet jeśli dostaliśmy najsłabszy krążek w ich karierze, to akurat w obliczu TAKIEJ dyskografii żaden wstyd, a "Forth" i tak bije na głowę wszystkie solowe krążki Ashcrofta razem wzięte.

Rozbuchane ego Ashcrofta, jego mentalne zwapnienie, wtórność i miałkość oferty nowego wcielenia grupy, to wszystko są rzeczy generalnie mało istotne. Jest przecież na świecie tyle dobrej muzyki.

Nie wiem, po jaką cholerę powtarzać przez bitą godzinę rozkręcające się z mocą silnika Seicento ballady, regularnie psute natchnionym głosem Ashcrofta, bezustannie przekraczającego cienką granicę kiczu.