Megarecenzje - serwis agregacyjny

Płyta jest świetna! Chłopaki wrócili do korzeni, do klimatów ze swoich dwóch pierwszych płyt. Do energetycznej i szalonej muzyki rave, w której graniu zawsze byli mistrzami.

The Prodigy wciąż potrafią nagrywać muzykę porywającą. Nie są już muzycznymi wizjonerami, ale jedną rewolucję przecież przeprowadzili. Teraz wystarczy im wykorzystywanie w pełni posiadanego talentu.

Królowie powrócili na tron, przed nami - The Prodigy bogowie muzyki elektronicznej.

Najważniejsze, że stanowi idealny materiał pod koncerty zespołu, a na tych zarówno Ci, którym nowy krążek się podoba, jak i Ci, którym nie przypadł do gustu, będą z pewnością razem szaleć.

Liam Howlett z kolegami nagrał album brzmiący bardzo podobnie do The Fat of the Land. Tym samym The Prodigy po raz kolejny staje ponad podziałami i trafia zarówno do fanów ciężkich brzmień jak i klubowiczów.

Ci wyspiarscy muzycy nie pozostawiają złudzeń, że nie chcieli być ani słodcy, ani kwaśni, ani gorzcy. Chcieli być sobą i taki miał być właśnie ten krążek.

Ciężkie brzmienia przeplatają się z połamanymi bitami, hałaśliwy i chrapliwy wokal oraz trzeszczące zdezolowane keyboardy dopełniają efekt industrialnej masakry.

po latach wyczekiwania, aż The Prodigy znowu się podniesie – jednorazową taką akcję można zaakceptować. Bo wróciło stare, dobre brzmienie. Bo nagrali krążek, który przywraca im dobre imię. 

Jeśli spodziewaliście się rewolucyjnych brzmień i przecierania nowych ścieżek muzyki klubowej, to szukajcie gdzie indziej.

Brakuje mi tutaj jednak materiału naprawdę porywającego, i wydaje mi się, że w moim przypadku na kilkunastu przesłuchaniach tego materiału się skończy. Jednak - jak tylko nadarzy się okazja - lecę na ich koncert.

Na podsumowanie, wyrażę nadzieje iż panowie ockną się z komercyjnego snu i powrócą do swojej dawnej świeżości.

Zespół dokonał rzeczy niebywałej - przy dzisiejszych, niemal nieograniczonych możliwościach technicznych nagrał krążek rażąco archaiczny i choć jest to zabieg świadomy, efekt brzmi wtórnie i bez polotu. 

Rozsądniej byłoby jednak spojrzeć przychylnym okiem i zastanowić się, czy agresja, wściekłość bijąca z ich najlepszych nagrań, nie zeszlachetniała i nie ma nieco innej, spokojniejszej twarzy.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że trio chciało zrobić dobrze fanom Limp Bizkit i miłośnikom brzmienia „acid”. A przecież nie można dogodzić wszystkim.

Może i mają już swoich następców w postaci duetu Justice, może i zrzynają trochę z Pendulum, ale Prodigy będzie już zawsze (...) grupą, która odpowiada za największą rewolucję muzyczno-kulturowo-społeczną w historii muzyki.

Liam Howlett ugrzecznił swoją muzykę, momentami wręcz pozbawił - mówiąc dobitnie - jaj. A to właśnie ta agresja przyciągnęła mnie - i pewnie nie tylko mnie - do The Prodigy w czasach, gdy słuchałem niemal wyłącznie metalu.

Słuchając „Invaders Must Die”, czuję się jak na projekcji horroru składającego się wyłącznie z powtarzanej setki razy sceny, w której pan z piłą mechaniczną w rękach wychyla się zza węgła.