Megarecenzje - serwis agregacyjny

Prawdopodobieństwo, że The Mars Volta nagrają taką płytę jak „Octahedron” było mniej więcej tak samo duże, jak to, że Amerykanie opuszczą Irak albo Polacy przestaną pić wódkę.

Przerost formy nad treścią na płytach Mars Volty był już nie do zniesienia, aż tu nagle ukazuje się „Octahedron” – najlepszy album zespołu.

Na "Octahedron" bohaterem zespołu - wcale nie cichym - jest perkusista Thomas Pridgen, którego rytmy z pogranicza funku, jazzu i fusion narzucają tonu całości.

Przybijam Omarowi i Cedricowi piątkę. Tak trzymać.

Wariaci przestali wariować. Nagrali świetną, wyważoną i uporządkowaną płytę!

Bez znaczenia jednak jakie pobudki kierowały Omarem i Cedricem, otrzymaliśmy kolejną porcję interesujących piosenek, których warto posłuchać, nawet jeśli nie było się wcześniej oczarowanym 'De-Loused In The Comatorium'.

Akustyczne pasaże (a tych nie brakuje) przypominają maestrię Led Zeppelin a psychodelicznego klimatu nie powstydziliby się muzycy Pink Floyd.

Grupa wciąż jest zapatrzona w nieco konserwatywny, ale jednak wyrafinowany zestaw klasyków - od Black Sabbath i Led Zeppelin przez King Crimson po Mahavishnu Orchestra.

Może i zjadają już trochę swój własny ogon, nie porywając swoją świeżością i oryginalnością jak dawniej. Ale to nadal jest The Mars Volta, której albumy można używać jako podkład do seansów spirytystycznych.

W sumie eksperyment dość udany, ale chce się krzyknąć - wracajcie panowie do konkretnego łupania i nagrajcie płytę, która wreszcie dorówna genialnemu debiutowi.

Octahedron jest właśnie takim, słabym, Marsvoltovym wydawnictwem. Wciąż jednak jest to płyta o nagraniu, której wiele zespołów może tylko pomarzyć.

Ekscentrycznym liderom The Mars Volta przydałby się przynajmniej dwuletni reset przed kolejną płytą.

Stale powielane motywy, wielki przerost formy nad treścią, to nie są składniki składające się na udany album. Okładkowy czosnek też nim nie jest.