Opowiadania sześciu autorek i tyluż autorów, zgromadzone w tej książce, można czytać w sposób najprostszy z możliwych: jako pełne dramatyzmu pasjonujące historie, rozgrywające się między ludźmi. Ale i jako...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
"Embryonic" jest dwunastym albumem w dyskografii zespołu The Flaming Lips. Ponad 70 minut muzyki zawartej na płycie zdecydowanie różni się od poprzednich krązków "Yoshimi Battles Of Pink Robots" (2002) i "At War Wit The Mystics" (2006) i jak twierdzą sami muzycy przypomina dokonania Joy Division, grupy Milesa Davisa i Johna Lennona. (ONET.PL)
Flaming Lips, jako kolejna drużyna po Dinosaur Jr. i Sonic Youth, pokazała młodzikom, że starszyzna ma do zaoferowania wiele: dzięki doświadczeniu, ograniu, obyciu, wyczuciu.
Embryonic to wielka podróż do przełomu lat 60/70, gdy Pink Floyd ostro eksperymentowali na scenie, Miles Davis odkrywał uroki jazz-rocka, a nad wszystkim unosiła się mgiełka psychodelicznego absurdu.
Ja uważam, że skoro Obamie dali Nobla, to The Flaming Lips, którzy po 26 latach wariactw zaproponowali największe wariactwo w karierze, w skali sześciopunktowej powinni dostać siódemkę.
Pisząc powyższy tekst słucham po raz n-ty albumu tego i na każdym kroku mnie czymś zachwyca. Każde podejście jest unikalne, bo zostawia po sobie wachlarz emocji szerszy, niż plecy Popka, do tego świdrując umysł gdzieś na głębokość nucle
Nie zdziwiłbym się jeśliby uznano "Embryonic" za jedno z ważniejszych dzieł w historii muzyki rozrywkowej.
choć trwa ponad 70 minut, to bezdyskusyjnie czas jej poświęcony to najlepiej spędzone minuty w tym roku. Ktoś to przebije? Słuchając po raz kolejny "Embryonic" jakoś trudno w to uwierzyć.
gdy apokaliptyczne bębny Drozda zwiastują koniec świata, sięgam po żyletkę i napuszczam wrzątku do wanny, bo Coyne wykorzystuje moją ufność i zamiast mnie pocieszyć, uderza w najbardziej czułe punkty roztrzęsionego jestestwa.
Embryonic portends yet another new phase for the Flaming Lips-- one that's equally as improbable and rewarding as the ones that have preceded it.
Naszkicowana powyżej ryzykowna wizja została na szczęście przekuta na jakość bliską doskonałości, galerię dźwiękowych osobliwości, podróż nie wiadomo dokąd, ale na pewno daleko i głęboko.
Kontakt z tym albumem to doprawdy wielka przyjemność. Muzycy mają już ponad pięćdziesiąt lat a po dwudziestu sześciu latach działalności pod szyldem Flaming Lips nadal rzucają wyzwania młodzieży. Cudo!
Oceny są skrajnie podzielone, dla mnie mocna siódemka. Chłopaki nie schodzą poniżej określonego poziomu, wato sprawdzić.