Megarecenzje - serwis agregacyjny

Prawdziwy piknik ze śmiercią na kocyku teksańskiej pustyni.

Z czystym sumieniem można stwierdzić, że The Dead Weather to supergrupa, która w fantastyczny sposób spełniła wiązane z nią oczekiwania.

Płyta jest brudna, nieprzyzwoita i agresywna. Nie można obok niej przejść obojętnie, przy czym to właśnie Alison Mosshart sprawia, że wszystko smakuje jak pieprz i wanilia.

“Horehound” to przede wszystkim brzmienie lat 50. i 60., bluesowa chropowatość i rockowa zadziorność.

Jedenaście premierowych kompozycji zamknięto w brudnej, garażowej muzycznej stylistyce, czyniąc z "Horehound" retro-pocztówkę z czasów, kiedy rock był najciekawszą formą artystycznego przekazu.

Płyta naprawdę godna polecenia zarówno fanom White jak i wszystkim tym, którzy w muzyce Rockowej cenią różnorodność.

I takich właśnie kompozycji należy się spodziewać po płycie "Horehound" - ociężałych, nerwowych, wyrazistych, gęstych, seksownych.

To nie jest krążek z przebojami, to ból prosto z trzewi, przełożony na język gitary, perkusji, basu i wokalu.

Debiut The Dead Weather to płyta na poły improwizowana, ale nie w znaczeniu jazzowego wymiatania.

Taki pokręcono-dołujący retro-rock. Przyrządzony z dużym smakiem, nie da się ukryć.

"Horehound" to roślina, rzadka i tam i u nas, z rodziny jakichś miętopodobnych. Po polsku szanta zwyczajna a potocznie krzecina.

Z licznymi retro-rockowymi mieliznami „Horehound” można sobie poradzić na dwa sygnalizowane powyżej sposoby: albo wczuwając się, albo polując na prześwity.

Polecam tylko największym fanom Jack’a White’a. Pozostali w zasadzie nie mają tu czego szukać.