Megarecenzje - serwis agregacyjny

Dla Roberta Smitha to bardzo ważny moment w karierze, ponieważ jego grupa pozostaje jednym z ostatnich aktywnych składów, które są pomostem między latami 80., nową falą a rozwijającymi się wciąż nowymi trendami w muzyce gitarow

Jak się okazuje, ekipa Roberta Smitha nie osiadła na laurach po paśmie pierwszych sukcesów z młodości i wciąż możemy wymagać od nich rockowych ekstaz na najwyższym poziomie..

Nie ma tutaj żadnego przełomu, nie ma albumu zjawiskowego. Jest zbiór trzynastu na ogół udanych kompozycji. Niechlubnym wyjątkiem jest jedynie bezbarwny "Sleep When I’m Dead".

I mimo, że płyta przełomową nie jest (bo te czasy już chyba panowie mają dawno za sobą) to brzmi na tyle rewelacyjnie, że powracać do niej będę często. Co i wam polecam.

Nie jest źle, o nie, tylko uczciwie muszę przyznać, że bawi mnie to najmniej z tych rzeczy wydanych w przeciągu ostatnich 12 lat. Jak na dobry rockowy zespół jest to pozycja absolutnie satysfakcjonująca, jak na ten zespół już nie

zaczyna się pięknie. 'Underneath The Stars' to sześciominutowa suita przywołująca ducha 'Plainsong' (rozpoczęcie 'Disintegration') - rozmyta gitara i wokal skąpane w syntezatorowym deszczu- tylko oni potrafią stworzyć tak piękny nastró

There are no evident hooks in "The Scream," just dirty surge and Smith's yelping rage. His dreaming ends, of course, with the usual defeat, in "It's Over." But along the way, his fury is its own relief.

4:13 Dream to album zaskakująco równy, pozbawiony wypełniaczy i kawałków zrobionych na siłę. Można odnieść wrażenie, że Brytyjczycy nagrali go przede wszystkim dla swoich wiernych fanów, z czystej potrzeby nagrywania i tw

gdy nasz drogi, blisko 50-letni wokalista wyśpiewuje teksty pokroju "I love what you do to my lips" (...). Oczyma wyobraźni widzę wówczas wykrzywioną w grymasie twarz lidera i kwaśne uśmiechy niedbale uszminkowanych ust.

'Freakshow' jakby żywcem wyjęty jest z katalogu nowej fali lat 80., 'Switch' budzi zdziwienie niemal manchesterskimi naleciałościami, a 'Sleep When I’m Dead'świadczy niezbicie, że kompania pana Smitha słyszała 'już' Franza Ferdinanda

Wbrew temu, co przeczytacie w oficjalnych recenzjach dużych mediów, czas nie obszedł się litościwie z The Cure. To bodaj najświętsza ze świętych krów polskiej prasy muzycznej...

There are no evident hooks in "The Scream," just dirty surge and Smith's yelping rage. His dreaming ends, of course, with the usual defeat, in "It's Over." But along the way, his fury is its own relief.

Trzynasty studyjny longplay grupy przypomina nieudaczny miks "Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me", "Wish" i ostatniego "The Cure". Lecz niestety w żaden sposób nie dorównuje wymienionym pozycjom Wyspiarzy.

The Cure AD 2008 to już tylko odarty z psychodeli zespół pop-gitarowy. Smith, mimo, iż po 30 latach wciąż doskonale kontroluje swój głos, gdzieś zatracił muzyczną przenikliwość i kompozytorsko-tekściarski dystans.

Nowe The Cure to taka kwintesencja tego wszystkiego czego nie chciałbym słyszeć na nowej płycie The Cure. Jest nudno. Piosenki są stadionowo rozesrane (...). Każda piosenka kończy się nagle. I, tak na dobra sprawę, to piosenek brakuje.