Megarecenzje - serwis agregacyjny

 Płyta, choć nie zawiera ostrej muzyki, napędza niesamowicie z każdym kolejnym przesłuchaniem. Chce się do niej wracać. I to jest wielka zaleta albumu.

Czuć, że ci artyści tworzą ją dla siebie i dla swoich fanów. To sprawia radość im i ma też cieszyć odbiorców. 

 Bywa drapieżnie, innym razem słoneczne rytmy zachęcają do pobujania się, zdażają się i okazje do zasłuchania w balladę.

A jak wygląda płyta SuperHeavy? Mnóstwo nieskładnych indywidualności, ogrom inspiracji muzyką świata, odwołania do wielu kultur oraz przede wszystkim różnorodność stylistyczna. 

Bo obok naprawdę udanych numerów, pojawiają tutaj niestety kawałki, które psują odbiór całości. 

Po wysłuchaniu albumu marzenie o mistrzostwie świata w kategorii królowej wszech wag trzeba odłożyć ad acta. 

Czego autorzy krążka powinni się wstydzić najbardziej? 

SuperHeavy nie do końca super, czyli o tym jak znani i lubiani nagrali płytę, której nie polubię. 

Wartość muzyczna płyty jest bardzo ciekawa, nawet bardzo fajna, ale w połączeniu z takimi indywidualnościami wokalnymi nie brzmi to za dobrze. 

Członkowie SuperHeavy przeliczyli się, sądząc, że można bez pomysłu połączyć wszystko ze wszystkim, ale sam skład to szok. Większym będzie tylko sekstaśma Rihanny. 

Zamiast nową płytą The Rolling Stones Mick Jagger przypomina o sobie albumem supergrupy SuperHeavy. Z dość dyskusyjnym skutkiem 

"SuperHeavy" to płyta nierówna, nijaka i nudna.