Megarecenzje - serwis agregacyjny

"World Painted Blood" udowadnia, komu należy się tytuł króla trashu. I na pewno miejsce w pierwszej piątce metalowych bandów wszechczasów. Płyta na 6. Z plusem nawet.

Całość warta jest naszej uwagi i przekonuje o tak dobrej formie Slayera, że o emeryturze powinni natychmiast zapomnieć i przestać gadać. A co Tom Araya kilka razy chlapnął w wywiadach…

Wielki powrót Slayer’a stał się faktem. To już samo w sobie powinno cieszyć i cieszy. Ale styl z jakim to robią cieszy jeszcze bardziej. “World Painted Blood” idealnie wpasowuje się dyskografię amerykanów

Co teraz? Wstać, wyjąć płytkę, ucałować i przeprosić. Oni ciągle to mają.

Najnowszy album - "World Painted Blood" to – obiektywnie patrząc – najbardziej zróżnicowana i melodyjna płyta od czasów "Seasons In The Abyss".

Slayer szczyt kreatywności osiągnął… 19 lat temu, a każdy kolejny album zespołu to “zaledwie” rozsądna dawka nieprzekombinowanego, ciężkiego i szybkiego metalu. Tak jest i przy World Painted Blood.

40 minut Slayera - czy od nich wypada wymagać więcej? A jeśli nie wierzycie... cóż spytajcie lekarza lub farmaceuty.

A to, co Dave "Pan Perkusja" Lombardo wyprawia w "Public Display Of Dismemberment" odeśle większość tzw. metalowych bębniarzy do ćwiczenia "Love Me Do".

Na szczęście z winyla efekt nie jest taki zły, choć produkcja mogłaby brzmieć lepiej.

Przyjemność jaką Slayer czerpie z eksplorowania najmroczniejszych zakamarków ludzkiego umysłu jest niemal perwersyjna.

Do tego albumu należy podejść z uwagą i zrozumieniem. Nie oczekujcie powtórki z rozrywki (no dobra to jest powtórka z rozrywki, jeżeli weźmiecie pod uwagę "Christ Illusion"), ale próbę nagrania czegoś świeżego.

Kim ja jestem żeby ich oceniać?! "World Painted Blood" to płyta taka sama a zarazem inna od dotychczasowych płyt amerykanów, ale czy lepsza...?

W każdym przypadku efektem jest najgorsza płyta od czasu "Divine Intervention" z 1994 roku. Jest to także - jeśli wierzyć muzykom - ostatnia płyta w dyskografii tej legendy metalu.