Megarecenzje - serwis agregacyjny

Calość wieńczy utwór z RR BRYGADĄ, a ja choc daję tej płytę wysoką ocenę to podobnie jak u Gurala jednak dostrzegam pewne zmęczenie taką właśnie konwencją.

Najlepiej tę płytę podsumował sam Sheller. To "całkiem niezły solo debiut". Bez błysków i rewolucji, ale i bez wpadek i słabszych momentów. Równo, solidnie, z dobrym widokiem na przyszłość. Czwórka z minusem.

Podsumowując Sheller zrobił spory kawałek bardzo przyjemnego rapu. PDG Gawrosz nie jest tak hardcore'owa w przekazie jak płyty RPS, ani nie jest tak abstrakcyjna jak Totem Leśnych Ludzi donGURALesko.

Ani mi niczego nie za dużo, ani niczego za mało. Wcale nie uważam, że to jakaś tragedia, że płyta ma 17 tracków, to bardzo dobrze, bo widać że Sheller ma o czym opowiadać. I … trzeba mu przyznać nie ma tu słabych produkcji, flow jest, goś

W jednym z numerów Szelka stwierdza również, że jest to "płyta singli". Drobne nadużycie moim zdaniem, ale coś w tym jest. To, że tej płyty w sumie „nieźle” się słucha sprawili w dużej mierze producenci, który

"PDG Gawrosz" to "całkiem niezły solo debiut" (słowa samego Shellera z utworu "Gra"), który daje nadzieje na kolejne przynajmniej równie udane produkcje, jednak rewolucyjna okładka przedstawiająca poznańską w

"PDG Gawrosz" to naprawdę niezły solowy debiut, który daje nadzieje na kolejne (jeszcze lepsze) produkcje. Czuć powiew świeżości, ale o nowatorskich rewolucjach możemy zapomnieć.