Megarecenzje - serwis agregacyjny

Jest w muzyce Sade idealnie wyważona mieszanka melancholii i ciepła. Doskonałe połączenie delikatnych dźwięków z silnymi emocjami. Sade jest niepowtarzalna i wyjątkowa.

Od innych chcemy czegoś więcej, Sade Adu działa zawsze we własnej postaci. Byleby trzymała się nie tylko nieśpiesznych temp i łagodnych melodii, ale i częstotliwości przypominania, że ciągle można na nią liczyć.

Zauważyć trzeba, że nowa propozycja Sade Adu to rzecz posępna, acz nastrojowa, w dodatku niebezpiecznie niemodna. Trudno wymagać od wokalistki stylistycznych wolt i schlebiania współczesnym gustom.

Marszowy, mocny rytm 'Soldier Of Love', epicki refren i tekst – swoisty manifest artystyczny Sade, w którym stara się tłumaczyć, co jeszcze tutaj robi, pokazuje, iż ciągle pełna jest animuszu i pasji...

Faktycznie 'Soldier Of Love' brzmi bardzo naturalnie i jakby wypływało z potrzeby serca. O nim zresztą i uczuciach rodzących się w nim jest ta płyta.

Ta płyta powinna mieć kategorię 'tylko dla dorosłych'. I to z podniesionym wiekiem granicznym do 35 lat. Wcześniej muzyki z 'Soldier Of Love' można nie docenić.

To wabiący nostalgią i zmysłowością pop, który kusi domieszką łagodnego jazzu, soulu, bluesa, wtrętami r&b, kojarzącymi się na przykład z Mary J. Blige (utwór tytułowy).

Dla jednych Sade to synonim klasy i dobrego stylu, dla innych to muzak do restauracji. Ja raczej zaliczam się do tych pierwszych, więc oceniam tę płytę bardzo dobrze :)

Przy "Be That Easy" też ciężko powstrzymać jęk zawodu, wywołany przenosinami z pierwszej ligi światowego popu na festiwal country w Mrągowie.

Po ośmiu latach pracy nad płytą – mimo szumnych zapowiedzi – Sade wydała kolejny album nieróżniący się od poprzednich. Co wcale nie znaczy, że to zła płyta.

Najjaśniejszym momentem płyty jest „Babyfather” - to w gruncie rzeczy chwytliwa, nostalgiczna kompozycja silnie zabarwiona reggae.

To prawda, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Także Sade wchodzi, po dziesięciu latach, do innej rzeki, ale w tym samym kostiumie. Dla jednych będzie niemodny, dla innych atrakcyjny przez to, że znajomy.

Mniej tu może myślenia o przebojach - jak w przypadku poprzedniej produkcji "Lovers Rock" - więcej żonglerki klimatem. Mniej grania, więcej wysmakowanej zabawy ciszą, pauzą i ascetycznymi aranżacjami.

Jednak za sprawą zachowawczego charakteru kompozycji i niemal sterylnego studyjnego brzmienia przychodzą na myśl niepokojące skojarzenia z estetyką pogardliwie nazywaną dzisiaj smooth jazzem.