Megarecenzje - serwis agregacyjny

W tak krótkiej płycie zawarli wszystko co chciałem usłyszeć.

Nie jest to jednak żaden ukłon w stronę popu, ale raczej powrót do etosu i estetyki rockowej alternatywy, z czym od jakiegoś czasu przestaliśmy R.E.M. kojarzyć. Raz jeszcze okazało się, że prostota nie musi kolidować z siłą przekazu&

"Accelerate" to bardzo dobra płyta. I nie tylko dlatego, że wyszła po koszmarnej "Around The Sun". Muzycy R.E.M. mając 50 lat na karku, wciąż wiedzą jak gra się rock and rolla.

To album, który podpada pod kategorię "OK, p...przyć to, nagrajmy go". "Accelerate" to po prostu comeback spółki Stipe'a na jaki jego wielbiciele od dawna czekali.

Gdyby był to album nagrany po długim milczeniu, z pewnością mówiono by o spektakularnym powrocie, w obecnej sytuacji to po prostu bardzo silna następczyni.

Mamy zatem to, co we wczesnej, przedpopowej wersji R.E.M. najlepsze. Nareszcie słychać gitary Petera Bucka i gęsty bas Millsa, nareszcie Michael Stipe nie smęci, tylko z pasją drze paszczę tam, gdzie trzeba,

"Accelerate" to właściwie druga po "Monster" płyta nagrana dla Warnera, na której chłopaki cedzą przez zęby znaczące "fuck" w stronę przemysłu muzycznego, będąc jednocześnie jego częścią.

Równocześnie Stipe i koledzy nie zrezygnowali ze znaków rozpoznawczych - przede wszystkim surrealistycznych tekstów dotyczących spraw, które prawie 50-letnich muzyków w ogóle nie powinny obchodzić.

Wygląda bowiem na to, że do nowej produkcji R.E.M. nie sposób nie zastosować pewnej taryfy ulgowej, odrobinę upokarzającej dla tak utalentowanych muzyków.

Muzycy nagrali 35-minutową, zwartą, czadową, prawie punkową płytę. Tak jakby chcieli utrzeć nosa niektórym krytykom pogardliwie nazywającym ich twórczość “rockiem dla dziewczyn”.

Zespół tworzący na pozór baaaardzo zwykłe piosenki ma w katalogu ze stówkę znakomitych utworów – jak to się dzieje? Nie odpowiem na to pytanie, bo wymyka się ono definicjom i analizom.

zdecydowanie i przede wszystkim, we wszystkich utworach na pierwszy plan wysunięta jest gitara, co istotnie wpływa na kształt całości. Album jest znacznie bardziej drapieżny, czuć w nim teraz przede wszystkim rocka, dopiero potem, w tyle, pop Czytaj całą recenzję