Megarecenzje - serwis agregacyjny

Fani już się zachwycają, krytycy już krytykują. Sama nie potrafię obiektywnie podejść do tego krążka i grupy, do tej muzyki, bo jak już pewnie się domyśliliście uwielbiam Radiohead.

Do każdej płyty Radiohead od czasów "Amnesiac" coś tam miałem, coś mi nie pasowało. Tutaj, poza okładką, pasuje mi wszystko.

Powtórzę po raz trzeci to ładna, a właściwie bardzo ładna płyta. Subtelna, a zarazem porażająca bogactwem i kompozycyjną architekturą.

Jaka jest ta nowa płyta? To rzecz eksperymentalna, trudna w odbiorze (ale do tego nas już przyzwyczaili, bo Radiohead już dawno przestało być zespołem dla każdego), pasująca do czasów Kid A/Amnesiac czy solowego dzieła Thoma Yorke'a.

Otóż mnie się ta płyta podoba i uważam, że jest bardzo dobra. Tak po prostu.

Ich muzyka świdruje wyobraźnię, powoli odsłaniając przed nami swoje skomplikowane, ale tym samym fascynujące wnętrze.

Może jednak fakt że to tak krótka płyta sprzyja muzyce Radiohead? Zawsze chce się jej więcej, więc ponownie trzeba będzie wcisnąć play...

Ale "The King…" sprawia problem przy początkowym przesłuchaniu. Mój pierwszy kontakt z albumem to prawie zupełne jego odrzucenie.

Ocena byłaby pół oczka wyższa, gdyby "The King of Limbs" nagrał inny zespół. Należy jednak pamiętać kim są panowie z Radiohead i ile udało im się w swojej szalonej karierze osiągnąć.

Całość wieńczy bardzo dobry Separator, który jest wyjątkowo trafnym podsumowaniem The King Of Limbs. Pobrzmiewają w nim echa prawie wszystkich elementów, które zostały zawarte na tej niezwykle krótkiej (...) płycie.

Cała sprawa z nowym albumem polega zaś na tym, że to, powiedzmy, piękno, ta nowa jakość, nigdy jeszcze nie była tak niewymuszona, tak odciążona z pewnego patosu (...) także charakterystycznego dla zespołu.

Ten album brzmi właśnie tak, jakby został zaprojektowany i skonstruowany w cybernetycznym laboratorium, z intencją wysłania w kosmos, dla podtrzymania astronautów w stanie bezsenności.

Dobry album! Ale znowu mam wątpliwości, których nie miałem przy "In Rainbows".
Nic to, pierwsza 10-tka ukochanych płyt roku 2011 murowana!

Nawet pomimo, że kokaina uzależnia, a zawarta na najnowszym albumie muzyka Radiohead już niekoniecznie, to myślę, że fani Anglików się nie rozczarują, a osobom, którym wszystko jedno kto tworzy muzykę, dostarczy pozytywnych wrażeń.

Produkcja. Jest fatalna. Nie mogłem uwierzyć, że The King of Limbs produkował ten sam człowiek co poprzednie albumy, czyli Nigel Godrich.

Pod szyldem macierzystej formacji nie nagrywają już doniosłych dzieł, choć warto zauważyć, iż nie schodzą poniżej przyzwoitego poziomu.

Bo przecież nie będę krytykował i oceniał negatywnie rzeczy, co do których może się jeszcze okazać, że ich nie zrozumiałem.

Trudno co prawda zarzucać Radiohead, że wyrzucili z siebie „The King of Limbs” tylko po to, żeby załapać się na przykład na tegoroczne letnie festiwale. Ale to wydawnictwo naprawdę wygląda na niedokończone.

No, może ostudziłbym pierwszy entuzjazm po zapoznaniu się z finałowym nagraniem, ale nie chciało mi się wierzyć, że ani jeden utwór nie jest naprawdę wielki. Postawiłem na "Separator".

Ta płyta chwilami bardziej drażni, niż porywa. Trochę jakby grupa doszła do ściany i nerwowo rozglądała się za nowymi pomysłami.

Grupa Radiohead znowu nie nagrała płyty złej. (...) Grupa Radiohead zrobiła coś gorszego: nagrała po prostu płytę nieco powyżej przeciętnej.

Nie twierdzę, iż “King Of Limbs” jest albumem, który nie podoba się samym autorom. Brakło jednak w nim czegoś, co porwałoby słuchaczy. A może to Yorke’owi brakło muzy?

Jest pewien koncept, brakuje materiału na więcej niż jeden samodzielny singiel, czy jakiejkolwiek narracji. Czysta forma, zero treści.

No właśnie - problemem tej płyty jest to, że nawet jeśli jest tu coś dobrego, to i tak słyszeliśmy to znacznie, znacznie wcześniej czy to na poprzednim wydawnictwie grupy, czy na The Eraserze.

Teraz zapewne większość z nas przymknie z pobłażaniem oko na ten średniawy album, ale przed przygotowaniem następnej niespodzianki Radiohead muszą się naprawdę postarać.

Cóż, zapewne posłucham jeszcze kilka razy tych 5 utworów nadających się do słuchania. Może któryś polubię. Ale będę sobie przypominał, jak zachwycałem się koncertem Radiohead w "Astorii" w 1994 roku (..,) i pomyślę: "

To mógłby być właściwie solowy album Thoma Yorke'a. Wystarczy zestawić sobie "The King Of Limbs" z jego wydanym 5 lat temu "Eraserem", by zauważyć, że równie dobrze mógłby tych osiem kompozycji nagrać sam.

Ostatnie dwa numer są wręcz nudne i brzmią jak covery Radiohead. "Lotus Flower" opiera się na bębnach żywcem wyjętych z "15 Step" a otwierający płytę "Bloom" wbrew tytułowi nigdy nie rozkwita...