Megarecenzje - serwis agregacyjny

Album być może nie zawiera typowo radiowych hitów (na szczęście), lecz pełno tu smakowitych kąsków, które na pewno zrobią ogromną karierę na kameralnych koncertach.

Pustki mają w sobie fantastyczny element kobiecy – nie tylko dlatego, że Basia śpiewa na nowym materiale prawie wszystkie partie wokalne. Samo podejście do grania muzyki rockowej jest u nich pozbawione męskiego prostactwa...

Trochę garażowego grania, trochę klimatów w stylu starego, dobrego Radiohead, trochę świetnego popu, a wszystko wymieszane w znakomitych proporcjach.

Pustki zawsze lubiły gry językowe, również tym razem ich nie brakuje, jednak to nie na nich opierają się teksty (jak choćby w przypadku „Tonie wszystko” z poprzedniej płyty).

Płytę z pewnością mogę polecić entuzjastom nietuzinkowego, wielowymiarowego gitarowego brzmienia, wzbogaconego różnymi aranżacyjnymi smaczkami, okraszonego do tego wszystkiego ciekawymi, niebanalnymi tekstami.

Wreszcie ktoś (...) postawił na siłę prostej, przejmującej liryki. Teksty utrzymane są najczęściej w dosyć gorzkim tonie, nie epatują niepotrzebnymi epitetami, ale też trzymają się stanowczo daleko od banalnego tonu.

Basi należy się sporo pochwał. Ma świetne przygotowanie muzyczne, szeroką skalę głosu i szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie już Pustek bez jej udziału.

Podsumowując - 13 luźnych opowieści układających się w obsesyjnie angażującą historię, obecnie jednego z najciekawszych polskich zespołów. Postuluje: więcej takich kryzysów!

Melancholia, spokój, trzymanie emocji na wodzy. Tak w skrócie można opisać “Koniec kryzysu”. Nie ma tu miejsca na oniryczność, o nie.

Co więcej, teksty śpiewane przez Wrońską w swojej lirycznej konwencji zdają się bardziej przekonujące niż przeszarżowane i przekombinowane frazy Marii Peszek z rozreklamowanej "Marii Awarii".

Miło stwierdzić, że w dobie wszechobecnego obciachu i tabloidyzacji pojawia się muzyka tak sympatycznie niegłupia. Nowy album zespołu (...) zawiera chyba wszystko, czego wymagać może publiczność krytyczna i wrażliwa.

Zawód przeżyją prawdopodobnie wszyscy ci fani grupy, którym nowe, post-rockowe oblicze koncertowe przypadło do gustu najbardziej. Na nowym albumie Pustki zdają się całkowicie odpuszczać tę drogę rozwoju...

Prawie godzina muzyki bardziej skomplikowanej formalnie i jednocześnie oszczędniej zaaranżowanej niż w przypadku "Do Mi No". To chyba pierwszy tak niepiosenkowy album kwartetu.

Na „Końcu kryzysu” obcujemy przede wszystkim z ładnymi melodiami – a tych często brakuje u rodzimych wykonawców. Szkoda tylko, że niektóre teksty przyprawiają o zgrzyt zębów...