Kiedy dostawa prezentu do jednego z sześciuset milionów dzieci nie dochodzi do skutku, Mikołaj i jego uzdolniony syn Steve uznają to za "dopuszczalny margines błędu". Jednak Arthur Christmas, nieprzystosowany...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Nowy album Pustek zawiera 12 piosenek napisanych do wierszy polskich poetów m.in. Bolesława Leśmiana, Danuty Wawiłow, Stanisława Wyspiańskiego, Tadeusza Gajcego i Władysława Broniewskiego. Gościnnie na płycie pojawiają się Kasia Nosowska i Artur Rojek. (ONET.PL)
Kalambury są lepsze od wszystkich poprzednich płyt Pustek: mają szybsze tempo (pod tym względem ślamazarny Koniec kryzysu zawodził), więcej energii, powracają do bardziej gitarowego brzmienia.
Choć zespół od początku swojego istnienia przywiązywał dużą wagę do tekstów, teraz nie pozostawia żadnej wątpliwości w kwestii szacunku do literatury.
Rockowo-rockandrollowe, stylistycznie awangardowe wyczyny muzyczne Pustek doprawione charakterystycznym wokalem uklawiszowionej Barbary Wrońskiej i głosami Nosowskiej oraz Rojka burzą wewnętrzny spokój.
Tej płyty po prostu chce się słuchać. Intymny klimat, który urzeka nas już od pierwszego przesłuchania, po prostu uzależnia, obezwładnia, nie pozwala pozostać obojętnym na to, co słyszymy.
klimatów rodem ze słynnego Studia Pustki nigdy za wiele. Album znam już na pamięć, teraz chcę czegoś więcej. Chcę koncertów!
Pustki dopracowały się własnej, oryginalnej formuły, czego dowodem komplementy, jakich podczas niedawnej wizyty w Polsce nie szczędził im Jonathan Poneman
Ucieczka od patetyzmu, dystans, unikanie nudy i oryginalność – Pustki Anno Domini 2009 wydają się mieć wszystkie 4 asy w rękawie.
Zespół znany z licznych gier z poezją, w końcu zebrał materiał pod jedną nazwą. Materiał na tyle dobry, że na pewno Pustkom nie zaszkodzi, a wręcz pomoże w ugruntowaniu swojej pozycji na scenie.
Na "Kalamburach" warto wsłuchać się w to, co dzieje się nie tylko na drugim, ale nawet na trzecim planie
Od pierwszych taktów, od pierwszych dźwięków już wiedziałem, że będzie to dobra płyta. Lepsza zdecydowanie od poprzedniczki („Koniec kryzysu”). Świeższa kompozycyjnie.
Naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Płyta bliska ideału? Chyba tak.
Może również na Ciebie czeka egzemplarz „Kalamburów” do przygarnięcia przegrywający właśnie z prasą brukową lub inną pustą błyskotką?
A czy Radek Łukasiewicz – gitarzysta Pustek i autor tekstu „Nieodwagi” – jest polskim poetą (w porównywalnym znaczeniu, co Tuwim czy Słonimski)? Chyba trochę za wcześnie na stawianie sobie pomników.
Kalambury to płyta bardzo przeciętna, znowu stawiająca Pustki w świetle jakiś tam mizernych kompozycji.