Megarecenzje - serwis agregacyjny

Geoff Barrow, Beth Gibbons i Adrian Utley rozwijają swój pomysł w sposób niewyobrażalny w porównaniu z dawnymi nagraniami firmowanymi Portishead. To już nie jest pop oparty o triphopowe patenty, to alternatywny, ambitny...

Mimo sporej rozpiętości gatunkowej to ciągle muzyka z pogranicza horroru, obłąkanego snu i kołysanki. Warto było czekac (...) bo mozna o tej płycie powiedziec wszystko oprócz tego, że jest nudna.

"Third" to płyta wyzwanie. Pełna dziwnych, pokręconych dźwięków, urywanych utworów ("Silence") i mrocznych ballad, których lepiej nie słuchać w samotności ("Hunter").

O tak dojrzałym, emocjonalnie angażującym, a zarazem zdumiewająco swobodnym dziele jak „Third” nawet najbardziej doświadczone zespoły mogą tylko marzyć.

Ta muzyka nie tylko porusza, ona straszy jak najbardziej wyrafinowany horror. Niepokój – oto pierwsze wrażenie, jakie przychodzi po wysłuchaniu „Third”.

Atmosfera nadal jest niepokojąca, neurotyczna, melancholijna. Śpiew ciągle tak samo pełen emocji. Zmieniło się jednak brzmienie. Jest zdecydowanie bardziej rockowo.

Dla Portishead należą się jednak brawa za to, że przekroczyli samych siebie (nie mówiąc o fanach), zaskoczyli dziennikarzy i wydali album, który nie jest katastrofą. Czy trzeba o lepszą rekomendację?

Spodziewjcie się najgorszego - głosi porzekadło. Tego właśnie spodziewałam się po najnowszej płycie Portishead. Niepotrzebnie.

Albumem "Third", brytyjska grupa udowodniła niedowiarkom, że nawet po wymarciu kultowego brzmienia z Bristolu, jej czas jeszcze nie minął i po latach przerwy da sobie radę na muzycznej scenie. I niejednego wpędzi w depresję.

Brakuje mu co prawda świeżości 'Dummy', ale jego głęboko paranoiczno-depresyjny charakter sprawia, że Portishead nadal jest zespołem oryginalnym.

Mimo wszystko jednak umiejętne przekształcenie stylu robi wrażenie. Portis­head rezygnując z tego, co było modne, trzyma się całej reszty. Niewiele jest zespołów, u których po 10 latach ta reszta nie byłaby milczeniem.

Album "Third" to dzieło na wskroś niekomercyjne, a Bristolczycy zamiast schlebiać popowym gustom rozbijają piosenkowe struktury brzmieniami z awangardowej tradycji.

„Third” nie jest wybitnym osiągnięciem, czy arcydziełem na miarę debiutanckiej płyty Portishead. Brytyjczycy celowo jednak nie pociągnęli wątków z tamtego okresu, wiedzieli, że nie ma to większego sensu.

Nic z tego - na trójce muzyka zespołu pełna jest zadarć, muzyczne drzazgi włażą w uszy, całość więc nie tyle nastraja słuchacza, co wymaga odpowiedniego nastroju. Bez niego nie dacie rady temu krążkowi - zmęczy Was tak, jak wymęcz

W porządku, to jest najmroczniejszy album Portishead (ot, np. ‘Machine Gun’ brzmi jakby napisała ją osoba, która spędziła cale życie na cmentarzu).

Już sama nazwa jest pomyłką. "Third" sugeruje kontynuację poprzedniczek, a jest czymś zupełnie innym, zarówno w kwestii stylu jak i poziomu wydawnictwa. "Trzeci"(..) Trójca święta? Trzej królowie? Yyyyy.

I chowanie się za jakimiś radykalnymi formami walki z mitycznym systemem nie podniesie wartości tej ciężkostrawnej próby wskrzeszenia sympatycznej, skądinąd, formacji.