Megarecenzje - serwis agregacyjny

Całość zaś jest niejednoznaczna, pełna zakrętów i niespodziewanych wolt niepozwalających ani na chwilę na utratę skupienia.

Nawet gdyby nagrała 10-godzinny album, i tak pewnie skomlałabym o więcej.

PJ jest w pełni formy. Rockowa tygrysica nie stępiła pazurków, za to wzbogaciła osobowość.

Kto inny umie wydobyć tyle piękna ze smutku?

To PJ Harvey w najbardziej drapieżnym, awangardowym wcieleniu - intrygującym, ale adresowanym do jej najbardziej oddanych, przygotowanych na taką muzykę fanów.

Mnie podoba się ona we wszystkich obecnych tu wcieleniach: gdy przeistacza się w starą babcię, gdy krzyczy, gdy roni łzy, gdy jest dojrzałą kobieta, gdy wraca pamięcią do chwil, gdy miała kilkanaście lat, gdy jest z kimś, gdy (...)

Może ta płyta z początku wydaje się niespójna, wygląda jak zbiór piosenek, a nie album z pomysłem, ale… wsiąka się w nią.

Mocna gitara i melodyka żywce wyjęta z Seattle początku lat 90. minionego wieku może wielu zwieść, gdyż materiał zgromadzony na płycie to prawdziwy kalejdoskop klimatów i środków wyrazu.

A Polly stęka, jęczy, szczeka, czka, krzyczy, wciela się i w schorowaną staruszkę, i w naiwną nastolatkę, a przy okazji - świetnie się bawi.

Te kawałki wchodzą szybko i bezboleśnie. Jednak dla większości potrzeba więcej czasu i swego rodzaju muzycznej wyrozumiałości.

I co? I nic. Niedosyt odczuwalny jest aż za bardzo. Kilka naprawdę dobrych utworów poprzetykanych jest ledwo przeciętnymi, brak konceptu, jednolitej drogi.