Megarecenzje - serwis agregacyjny

Napisałbym, że to jedna z najlepszych polskich płyt ostatnich miesięcy, gdyby nie drobiazg - w studiu Pati Yang wspomagali jej życiowy partner Stephen Hilton oraz cały zastęp zagranicznych muzyków.

Zaufajcie mi, że przejście z trip-hopowej elektroniki do żywych instrumentów i brzmień nieco bardziej rockowych, chwilami electro-rockowych wcale nie jest złą zmianą gdy ma się w sobie tyle prawdziwości (...)

Pati Yang w kilkunastu kompozycjach otwiera przed nami drzwi do swojego świata: choć momentami ponurego, to bardzo kobiecego i wciągającego.

"Faith, Hope and Fury" to bodaj najbardziej popowe dzieło wokalistki. Niewykluczone też, że najlepsze.

Mimo swojego lekkiego, tanecznego beatu potrafią zadziwić bogactwem brzmienia i niegłupimi tekstami, będącymi w ostrej opozycji do mainstream'owego grania.

Na “magnum opus” przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać, lecz wyczekiwanie z pewnością umili ta płyta.

Przede wszystkim ciężko wyczuć, z której strony krążek ugryźć. Traktować go jako rozmiękczony trip-hop, czy utwardzony pop?

Temu materiałowi brakuje przede wszystkim charakteru i konkretu, choćby kawałka wyrazistości, bo miejsce drapieżnej i na swój sposób przebojowej wokalistki znanej z FlyKKillera zajęła nadmuchana własnym ambicjami szara postać(..)

W dodatku gdy już Pati Yang wychodzi na chwilę z kręgu skojarzeń z DM, The Knife czy Goldfrapp, brzmi boleśnie banalnie („Timebomb”, „A Little Wrong”), więc ja już poproszę jak najbliżej Martina Gore'a.

Prawdę mówiąc żaden album ostatnich miesięcy nie pognębił tak moich uszu, jak “Faith, Hope & Fury”.