Joosep jest introwertykiem o milczącym usposobieniu. Nie podoba się to jego kolegom z klasy, którzy pozwalają sobie na ordynarne żarty w stosunku do niego. Jedynym przyjacielem nękanego chłopaka jest Kaspar, z...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Telehon to siedemnaście utworów, utrzymanych w różnych, często zaskakujących stylistykach, których spoiwem jest głos Pabla i jego teksty. Niebanalne jest instrumentarium użyte na tej płycie: od akordeonu i skrzypiec po flugelhorn i nieco zapomniane urządzenia elektroniczne z lat 70. i 80. (ONET.PL)
Pablopavo poszerza horyzonty słuchacza, pokazuje, że jest otwarty na muzykę również z innych gatunków łącząc style, w ten sposób staje się ona atrakcyjniejsza, milsza w odbiorze i na pewno ciekawsza.
"Telehon" drwi z podziałów na muzykę starą i nową, na kulturę wysoką i niską, na tekst literacki i potoczny. Trzeba go odebrać za wszelką cenę.
Spotkamy też na krążku funk, dancehall, rap połączony z jazzowymi fragmentami i zwyczajny śpiew, który mimo obaw Pabla wypada całkiem nieźle.
Płyta bez przesadnego „ziomalstwa”, za to pięknie humanistyczna. Raggowa piosenka literacka, często o parszywych ludzkich sprawkach, śpiewana przez „od brudu ulic specjalistę”. Brawo!
Ale przecież to nie tylko płyta o tym mieście, tak samo jak Chomiczówka Polaka nie była wcale tylko o tamtym osiedlu. Ten Telehon poprzez konkretną lokalność wyraża rzeczy powszechnie bliskie. Jak dla mnie płyta roku.
Pablo wskoczył do pierwszej ligi polskich tekściarzy, składając hołd Warszawie, miastu o tysiącu twarzy. Bezbłędna pozycja. Jedna z płyt roku.
Nowa płyta znanego z Vavamuffin wokalisty Pablopavo jest jedną z najlepszych w tym roku. A już na pewno najbardziej warszawską.
Póki co, "Telehon" wydaje się być najlepszym, na pewno najbardziej zaskakującym debiutem tego roku. Pablopavo dobrze śpiewa, pisząc zarazem często rewelacyjne teksty.
Debiutancki materiał Pablopavo to krążek ciekawy, kreatywny, zaskakujący i – przede wszystkim – bardzo dobry.
Włóżmy płytę do odtwarzacza ponownie i posłuchajmy jej drugi i trzeci raz. Dopiero wtedy odkryjemy jaka jest naprawdę. Pomysłowa, ciekawa i nietuzinkowa.
Jego solowy album ma bardziej rapowy smak, niż produkcje macierzystego zespołu, podobają mi się zwłaszcza ciekawe podkłady - bo artysta nie musi ściśle trzymać się reggae czy hip-hopu.