Megarecenzje - serwis agregacyjny

To wszystko brzmi trochę jak pożegnanie, ale nawet gdyby tak było, to jest to pożegnanie godne najlepszego artysty.

Na "Scream" udało mu się na szczęście pozostać sobą. Przy okazji nagrał najlepszą płytę od "Ozzmosis" (1995) – równą, ekscytującą i absolutnie nie zalatującą myszką.

„Scream” jest zadziorny, zagrany z pasją, niekłamaną radością z tworzenia muzyki.

Chociaż druga połowa płyty jest znacznie słabsza niż pierwsza i zdarzyły się niewypały (Latimer's Mercy), to jako całość Scream wzbudza niezwykle pozytywne odczucia.

W dziesięciu bardzo mocnych kompozycjach Ozzy udowadnia po raz kolejny klasę i najwyższą jakość muzycznego kunsztu.

Zdecydowanie jest to krążek godzien polecenia, myślę, że uda mu się nieźle namieszać na listach przebojów.

Mimo wszystko, nie chciałbym, by ten wariat kończył karierę. Świat muzyki takich świrów potrzebuje.

Najkrótsza recenzja 10. studyjnej płyty Księcia Ciemności brzmi: szału nie ma. Z jednej strony "Scream" zawiera kilka niezłych numerów, ale z drugiej - wszystkie już gdzieś słyszeliśmy.

Wierzcie mi lub nie, drodzy czytelnicy, ale gdy zamiast porywających, ba, piorunujących zagrywek, jakie słyszałem w przeszłości spod palców Greka, do moich uszu zaczęły w wielu utworach dobiegać zamerykanizowane solówki...

...wbrew zachwytom, Ozzy nagrał bardzo słabą, wtórną i wymęczoną płytę.