Megarecenzje - serwis agregacyjny

Najpiękniesza jest jednak muzyka. Wiem, że w rapie to dziwne, ale OSTR przeszedł samego siebie jako kompozytor.

Dawno też Ostry nie emanował aż tak pozytywną energią, zajawką i pasją i tak udanie nie przenosił na bity roznoszących go emocji. Słychać, że narodziny Janka dały mu potężnego kopa i drugą młodość.

“O.C.B.” to według mnie najlepszy album w dyskografii rapera pod względem beatów. Fenomenalne jazzowe klimaty, w których muzyk lubuje się od dawna, mieszają się tutaj z niesłychanie bujającymi rapowymi petardami.

„O.C.B” to poważny album - poważny w warstwie kompozycji, dopracowanego brzmienia i tekstów. Udało się osiągnąć doskonałą równowagę między literacką a dźwiękową zawartością płyty.

W ten sposób Ostrowski nie tyle poczuwa się do roli sumienia narodu, co po prostu wciąż pozostaje aktywnym i błyskotliwym komentatorem życia codziennego. Do tego rezygnuje z nieco populistycznego tonu –... nie ma słowa o polityce

Uderzając w te osobiste tony, O.S.T.R. ani na chwilę nie traci jednak dawnego pazura - to, w jaki sposób wygina i tnie słowa w utworze tytułowym - to mistrzostwo (Polski).

Trzeba mieć niezwykłe ucho i głowę pełną pomysłów, by co roku wydawać albumy do ostatniej minuty wypchane znakomitą muzyką. Ostry jest jedynym artystą w Polsce, który to potrafi.

Rodzicielstwo łagodzi temperament. Ojcostwo największych nawet zakapiorów potrafi zmienić w potulnych strażników domowego ogniska. Jednak wersy Ostrego, od kiedy urodził mu się syn, nie straciły nic ze swojej siły.

Z jednej strony jedne z najlepszych bitów w Polsce, wybitne skrecze i cuty oraz dwa numery na najwyższym poziomie. Z drugiej – nuda, niezwykle irytujące modulowanie głosu i za mało luzu.