Megarecenzje - serwis agregacyjny

„Replica” stanowi rzadki przypadek muzyki, która pobudza nie tylko sensorium, ale i intelekt.

Są melodie, są emocje. Jest następna podstawowa pozycja dla każdego fana ambientu. 

Replica to jedna z najlepszych płyt tego roku - możecie wierzyć lub nie zdaniu, które zostało stworzone i wyświetlone przez komputer. Albo przez wampira. 

Jeżeli zastanawiacie się jaki album z ostatniego dziesięciolecia przyszłe pokolenia uznają za klasyk, bądźcie pewni, ze wśród propozycji "Replica" będzie mocnym kandydatem. 

Cały materiał jest niesamowicie sugestywny, ale jego klimat – mimo to – jest jego nie jedyną wartością. Wielkie brawa należą się Lopatinowi za album, który już został ogłoszony jednym z najbardziej wizjonerskich 2011 roku.  

To jedno z najbardziej mrocznych, sugestywnych i wizjonerskich wydawnictw tego roku. 

Mimo tego wewnętrznego zróżnicowania album jest niezwykle spójny i wciągający, a po kilkunastu przesłuchaniach wciąż chce się do niego wracać. 

Przy pierwszym kontakcie może wzbudzać odrzucenie. Nic dziwnego. To kompletny zwrot w innym kierunku. Ale powoli zdradza zupełnie nowe pokłady potencjału. 

Najbardziej ujmujący jest jednak utwór tytułowy. "Replica" to melancholijne w duchu Thoma Yorke’a z Amnesiac powolne uderzanie w klawisze pianina. 

Replica, postawiona w szeregu poprzedzających jej zamysł realizacji, blednie, ale dzięki temu jesteśmy w stanie przekroczyć atmosferę kreowanego przez nią świata i poruszać się po jego powierzchni, trzeźwo badając przejawy jego podskórnej pracy.

„Replica” dzieli swoje 40 minut pomiędzy wytrawny, ciepło zabarwiony ambient a plądrofoniczne łamańce na czele ze znakomitym „Sleep Dealer”.