Album HONEY DARLIN nagrany został w marcu 2010 w Buenos Aires, tuż po zakończeniu minitrasy Paristetris po Brazylii. Podejścia były dwa - pierwsze do kosza, drugie na płytę. W odróżnieniu od debiutu, który...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Lider Nile, Karl Sanders, twierdził, że nowy album będzie najbardziej eklektyczną pozycją w dorobku kapeli, skażoną w dużym stopniu fascynacjami folkową muzyką irańską i hinduską, choć nie pozbawioną wrodzonej dla grupy brutalności. (ONET.PL)
Wszystko jest tu przemyślane i brzmi jak najlepsze lata zespołu. Kopalnia riffów i to nie byle jakich, niemożliwa do odtworzenia gra perkusji, ściany dźwięków i pełno pogłosu, który dodaje potęgi i mocy utworom
Myślę, że niewiele osób strawi ten death metalowy twór. Jest to granie mało przystępne, wymaga od słuchacza skupienia i zaangażowania.
Those Whom The Gods Detest" nie ma w sobie tego pierwiastka odkrywczości i dlatego nie będzie nigdy wymieniane obok "In Their Darkened Shrines" jako album reprezentatywny dla zespołu.
Wiernym polecać nie trzeba, wierni album poznają zapewne z obowiązku. Sceptykom wypada polecić, bo będą pewnie nieźle zaskoczeni.
1484 znaki, a na koniec i tak muszę napisać, że płyta jest świetna. Nuda panie.
"Those Whom The Gods Detest" to powrót do wybornej formy, tego zacnego zespołu i szansa na przyszłość, że Nile jeszcze skopie dupy jak przy okazji debiutu. Oby.
Co do riffów, jak zwykle jest obrzydliwie techniczne, do zerzygania wręcz, ale ma to swoją własną, typową dla tego tercetu moc.
Nile wziął głęboki oddech i po ostatnich zakrętach wyszedł na prostą. Gdyby "Those Whom The Gods Detest" ukazała się na początku ich kariery, szał przybrałby rozmiary histerii.