Megarecenzje - serwis agregacyjny

Płyta jest surowa, chropowata, bardzo autentyczna. Jak brzmienie elektrycznej gitary Cave’a, na której zaczął grać regularnie w wieku 50 lat – i jest to gra prosta, nieporadna, ale zarazem tak drapieżna i żarliwa...

Może nie ma tu wielkich sensacji, odkrywczych riffów czy tekstów ale dawka emocji powala energią i powiewa świeżością. Dokładnie TAK- świeżością!!!

Niezależnie jednak od intencji artysty mamy tu wielki ładunek naprawdę intrygującej muzyki, która nic nie traci, nawet jeśli odbiorca nie wyczuje zamierzonego dystansu do formy.

(...) trudno uwierzyć, że za tym punk rockiem dla 50-latków stoi facet, który jeszcze parę lat temu zrzygnowanym głosem udwała starszego brata Leonarda Coena.

Czasy mamy podobno ostateczne, więc i Cave bierze na warsztat biblijnego Łazarza. Może także dzięki temu jego muzyka brzmi dziś wyjątkowo ożywczo.

Śmiem twierdzić, że cokolwiek by to nie było, znak jakości, jakim niewątpliwie są nie tylko Nick Cave, ale i jego zespoły, gwarantuje kolejny trafiony wybór.

Jeśli komuś przypadł do gustu longplay "Grinderman", nową pozycję w dyskografii Nicka Cave'a i jego The Bad Seeds przyjmie z szerokim uśmiechem na twarzy. Szkoda jedynie, że tym razem Australijczyk niczym nie zaskoczył.

Bez wątpienia nadal jest brudno, garażowo i z obowiązkowym głębokim barytonem na czele, ale jakaś psychodelia nam się tu wdarła i tradycyjne, rockowe brzmienie.

Muzyka dla koneserów. Warto posłuchać choćby dla samych tekstów.

Ale „Dig, Lazarus, Dig!!!” nie zasługuje na kąśliwy atak krytyki; jest niezłe, solidne, ale jak powiedziałby luzacki ostatnio Nick: „bez szału”.