Megarecenzje - serwis agregacyjny

Wraz z nagraniem albumu Resistance, pochodząca z Wielkiej Brytanii grupa Muse bez cienia wątpliwości będzie szturmować listy przebojów a grono fanów powiększy się o kolejne duszyczki.

Artystom udało się jednak stworzyć potężnie brzmiące, pełne rozmachu dzieło. Szalenie ambitne, odważne, nieprzeciętne, takie, któremu zdecydowanie warto dać szansę.

I choć klaskanie, powtarzalność tekstów czy zdecydowanie za wielki patos mogą irytować, to panowie nie schodzą poniżej pewnego poziomu muzycznego.

Te piosenki po prostu są dobre. Może nie najłatwiejsze w odbiorze, ale dobre.

Gargantuiczne ambicje trójki muzyków nie znają żadnych granic.

ej ocena przychodzi mi z największym trudem i mam świadomość, że za miesiąc równie dobrze mogę uznać "The Resistance" za najwybitniejsze osiągnięcie Muse, jak i zupełne nieporozumienie.

Wydaje mi się, że zespół wymyślił kilka świetnych pomysłów, ale wokół nich pojawiła się też narośl stworzona z lichego materiału.

po prostu zbiór kilku fajnych kawałków i paru odrzutów, które nie trafią na mojego iPoda, a na CD po prostu będę robił skip track.

Zaczyna się bardzo przebojowo. Można by się czepiać, że rytm skądś znamy, melodię też już słyszeliśmy, a frazy wyśpiewywane przez Matta Bellamy'ego niczym nie zaskakują. Można, ale po co?

No i jest. Najbardziej patetyczna, pretensjonalna, przesadzona i oczekiwana (w pewnych kręgach) płyta roku. Panie i Panowie. O to nowa płyta Muse. The Resistance! Yeaaah.

Po pierwszym przesłuchaniu płyty tak naprawdę nie mamy do czego wracać bo już wszystko o niej wiemy. Artyści od początku zostawiają otwarte drzwi z luksusowym wejściem. Wszystko jest bardzo dosłowne, bez tajemnic.

To nadmuchana grafomania zbliżona do tego, co kiedyś robili The Darkness. "Straszny film" rynku muzycznego, nic więcej.

Napiszę tylko tyle, Muse po dobrym ostatnim albumie znowu mnie wynudziło, jednak pragnę zaznaczyć, że jestem całkowicie nieobiektywny i nie należy kierować się moją argumentacją.

Ładne to wszystko jak zachód słońca nad morzem, oryginalne jak „może pójdziemy do mnie” na pierwszej randce, przyjemne jak smooth jazz.  

Żeby nie było, że tylko się czepiam – podoba mi się tu, i to nawet bardzo, jeden kawałek, „I Belong To You/Mon Coeur S’ouvre A To” – zaskakujący, intrygujący i mocno nietypowy jak na tą grupę.

Najnowszy krążek Anglików przypomina trochę wylewanie farby na płótno z nadzieją, że wyjdzie coś fajnego. Owszem, plamy są, ale jednak robiąc donośne chlust na sztalugę nie namalujesz portretu.