Megarecenzje - serwis agregacyjny

Muniek i Jan Benedek nagrali świetną, klasycznie rockową płytę o facetach, którzy wciąż mają apetyt na życie, dziewczyny i granie, ale na świat patrzą już z dystansem.

„Muniek” to kilka niespodziewanych zabiegów muzycznych otoczonych dobrym, ogólnie znanym klimatem towarzyszącym muzyce Muńka Staszczyka. Należy dodać – w wysokiej formie.

Muniek" to płyta, której się słucha. Która nie męczy nawet, jeżeli tak jak ja nie jest się tak zwanym "fanem okazjonalnym" (...)

Pewnie, że nie jest to album genialny, ale przyjemnie się go słucha – i chyba o to chodziło. 

To płyta, która może się spodobać fanom T. Love i tym, którzy fanami tej grupy nigdy nie byli. Trzeba posłuchać.

Spółka autorska Staszczyk-Benedek, wiedząc, że muzycznego prochu nie wymyśli, trzyma się więc starego dobrego rock'n'rolla, a raczej jego kilku ulubionych wcieleń.

Muniek bez obciachu może pofolgować najróżniejszym muzycznym fascynacjom. 

To żadna rewolucja, jednak Staszczyk śpiewa i gra w stylu, który fajnie podsumowuje to, co w polskiej muzyce kiedyś było ważne.  

W dodatku znalazło się na niej kilka potencjalnych przebojów – oprócz singlowego „Świętego” choćby „Tina” czy country’owy „Gan” – a wisienką na torcie są dwa duety: z Korą i Anną Marią

Bo już Janka Benedka, gitarzystę i kompozytora tych piosenek gościem nazwać nie można. To przecież on był muzycznym liderem T.Love na początku lat 90., to on jest autorem takich hitów (by nie powiedzieć klasyków), jak "Wychowanie&quo

 Tymczasem obawiam się, ze w przeciwieństwie do Pocisku Miłości i Kinga o solowej płycie Muńka zbyt długo pamiętać się nie będzie. 

 Staszczyk i Benedek zachowali się jak zadowoleni z życia emeryci, którzy spotykają się w ogródku i piszą przyjemne, rockandrollowe piosenki, by wypełnić czymś czas między lunchem a kolacją. 

Jest oczywiście przez to swojski, ale z drugiej strony - my dorastamy, a Muniek Staszczyk zdaje się nie mieć już nam nic ciekawego do zaoferowania w tej naszej "dorosłości". 

Rzewne ballady, knajpiane bluesy czy riffowy rock sytuują go jednak raczej po stronie skansenu niż ożywczej reaktywacji. 

 Ot, produkt obliczony na szerokiego odbiorcę, przyjazny rozgłośniom radiowym, bez choćby cienia artystycznej ambicji. Należy zatem zapomnieć o zadziornych tekstach czy nie pozwalających usiedzieć kompozycjach. Było minęło. Teraz trzeba zarabiać.&