Megarecenzje - serwis agregacyjny

„Notoryczni debiutanci” to płyta tak dobra, jak zła jest nowa Chylińska. A to jest komplement ostateczny.

Jeśli spotkam kogoś kto będzie kręcić nosem na ten album,to odeślę go do diabła.No bo kogo wychwalać jak nie takie zespoły jak Muchy!!!

W zoologi, czyli nauce o wszystkim co żyje muchy klasyfikuje się jako owady, a jak nazwać muchę przeistoczoną, poddaną biegowi ewolucji?

Musiałbym mieć muchy w nosie, żeby źle pisać o tej płycie. 

Bo mimo, że Notoryczni troszeczkę odstają od debiutu, to ostatni raz sprawdzam, czy jeszcze to lubię i lubię to. Zaleciało Facebookiem. 

Nie ukrywajmy - dla tych chłopaków indierockowo-alternatywny uniform jest za mały, spodnie-rurki za ciasne, a krawaty-śledzie za wąskie. Muchy to zespół nastawiony na mainstreamowy sukces i nic w tym zdrożnego.

Cały album broni się jednak bez trudu. To niemal wzorcowa, podręcznikowa druga płyta. Taka, na której rozkwita charakter zespołu, taka, na której słychać rozwój i twórcze poszukiwania, ale i taka, która ma w so

(...) muzycy prezentują nieznane dotąd, bardziej dojrzałe oblicze. Słychać, że nadal poszukują nowych doznań, ale mimo to płyta jest spójna. Ich pozycja na polskim rynku muzycznym staje się więc coraz bardziej ugruntowana.

To płyta, która rejestruje drogę Much od jednosezonowej rewelacji do firmy, która na lata może decydować o artystycznych standardach polskiego gitarowego popu. Tak dojrzały i solidny album to znakomity krok w tym kierunku.

Choć gdy Wiraszko śpiewa: "To będzie dobry rok bez wspomnień i rozczarowań", ja mu wierzę. Bo 2010 faktycznie może być dla Much dobrym rokiem.

Chciałoby się napisać: mucha nie siada. Ale nie, druga płyta poznańskiego zespołu Muchy poza tym, że może się podobać, może również powodować jęk zawodu.

Moje pierwsze wrażenie po przesłuchaniu płyty było takie, że jest gorzej od debiutu. Jednak im częściej słucham tym bardziej mi się podoba.

To jest płyta, której nie da się zarzucić warsztatowych błędów, ale być może przydałoby się nieco zaskakującej, rockowej dezynwoltury.

Komercyjne wypolerowanie tego albumu, wręcz killersowe brzmienie, predestynuje go do walki o hajs i serca mniej obcykanych słuchaczy zajawiających się daniami tygodnia z NME.

Wciąż nie brak im młodzieńczej werwy, zażartości i pomysłowości do melodii, więc mają prawo nazywać siebie "notorycznymi debiutantami".

Nowa płyta odcina się od większości dobrodziejstw inwentarza swojej poprzedniczki: jest profesjonalna, nienagannie skrojona, bardziej dojrzała.

Kapela obrała nowy kierunek i co prawda potwierdza, że także w bardziej nastrojowym klimacie dobrze się czuje, lecz pomysłów na całą płytę – zabrakło.

Poznaniacy ciągle nie mają pomysłu na siebie, a szkoda, bo gdyby ktoś umiejętnie pokierował ich karierą, mogliby zawojować kraj. Zanim to się jednak stanie, sami muszą odnaleźć siebie, by później trafić do słuchaczy.