Megarecenzje - serwis agregacyjny

Nie żebym fantazjowała na temat Morrisseya, ale nawet w najśmielszych snach nie przypuszczałam, że ten facet tak mnie jeszcze zaskoczy. Jego najnowszy album to fantastyczna mieszanka popowej chwytliwości i rockowej zadziorności.

Mozzer śpiewa: "Będziecie za mną tęsknić, gdy odejdę". Skoro jest w takiej dyspozycji prędko nie odejdzie. W każdym razie nie chciałbym. Zawsze żal, jeśli odchodzi artysta wyjątkowy, a Morrissey nim jest.

Z drugiej strony na płycie nie słychać niczego nowego, niczego, co wybijałoby się ponad to, co można współcześnie usłyszeć w muzyce. Co innego jeśli mowa o tekstach. Te ponownie stawiają wysoko poprzeczkę.

Pod względem tekstów nowe dzieło to typowy Mozz. Nieszczęśliwa miłość, smutek, ból istnienia... patenty oklepane do znudzenia, ale nic nie poradzę, że na jego krążku nawet przerwy między kawałkami brzmią lepiej niż u innych

Motyw matki w tekstach Morrisseya jest już tematem maturalnym w UK. W „Mama Lay Softly On the Riverbed” podmiot liryczny tęskni za swoją nieobecną matką, aby w finale dołączyć do niej i znaleźć schronienie w jej ramionach.

Drugie Years Of The Refusal już nie wypali, a ja nie chcę wziąć udziału w masowym paleniu jego płyt śpiewając przy okazji refren jednej z nowych piosenek - ''Byłeś dobry...swego czasu''. Proszę rozważyć te słowa Mr. Morrissey.

Można go kochać albo nienawidzić, ale w żadnym wypadku nie można przejść obok Morrissey’a obojętnie. Za czasów The Smiths był podziwianym przez wszystkich nastoletnim rockmanem z duszą romantyka, a dziś jest zgryźliwym bufonem.

To z całą pewnością nie jest kamień milowy w historii brytyjskiego rocka, ale na mocną pozycję w dyskografii Morrisseya wystarczy.

Jest taki angielski idiom „większy niż życie”, który określa coś lub kogoś absolutnie wyjątkowego, wybijającego się ponad przeciętność. Oto cały Morrissey. Pozostanie wielki, nawet kiedy przyjdzie mu śpiewać przeciętn

w bardzo przyjemnych utworach nagle, NI Z GRUCHY NI Z PIETRUCHY, wwala się ktoś z jakimiś trąbami, co sprawia, że słuchacz czuje się jak na corridzie. Zupełnie bez sensu, podręcznikowy przykład jak zarżnąć kawałek.

Nie wsłuchiwałem się uważnie w teksty (i chyba nie będę, u mnie piosenka zaczyna się od muzyki), ale dziennikarze Guardiana to zrobili i ewidentnie żałują.