Megarecenzje - serwis agregacyjny

I ja tak też tą płytę odbieram - jako ironiczny uśmiech posłany przez Hetfield'a i spółkę całemu metalowemu światu, jak coś w takim sensie: "hej dzieciaki, myślicie, że nas prześcignęliście?". Nie prześcignęli.

Może mało kto się do tego przyznawał, ale po cichu każdy liczył na dobry materiał. Jednak czy ktoś spodziewał się, że będzie aż tak dobrze? To naprawdę znakomity album, od którego ciężko się oderwać.

Usłyszeć jeszcze raz, jak gra Metallica w starym stylu? Proszę bardzo. Wystarczy włączyć Death Magnetic i rozpocząć podróż w czasie...

Napiszę bez ogródek - jest cholernie dobrze! (...) Wściekłe, szarpane riffy, motoryczna, ciekawa i dobrze brzmiąca (w końcu!) perkusja, dudniący z mocą w dole bas. Wszystko zestawione w dobrych proporcjach - czuć rękę Ricka Rubina.

Największe wrażenie robi niesamowicie ciężki i szybki utwór "All Nightmare Long", bez dwóch zdań wart ceny całej płyty. To czystej wody thrashowy klasyk, który bez problemu mógłby trafić na "Master Of

Nie ma więc wątpliwości, że Metallica wróciła na właściwą drogę i znów nagrała świetną płytę. Może nie tak, jak "Master Of Puppets", ale przecież takie rzeczy są niepowtarzalne.

Ogółem jednak "Death Magnetic" to cholernie spójny album i mimo długości trzyma w napięciu. Wszelkie minusy znikają w obliczu ogólnego wrażenia. Nie zgodzę się, że Metallica wypaliła się kompozycyjnie.

Przy pomocy Ricka Rubina Metallica wydobyła ze swojej muzyki to, co najpiękniejsze. Wrócił pęd, moc, ciężar i różnorodność. Przede wszystkim jednak wróciła radość grania.

Przede wszystkim za często ma się wrażenie, że zespół gra "o siedmiu zbójach", dokładając kolejne motywy i riffy niejako na siłę. Sprawia to, że kompozycje rozmywają się w ogólnym chaosie i zwyczajnie męczą słuchacza.

Fani będą urzeczeni, sceptycy nadal sceptyczni, a Ci co ich znienawidzili po pewnym albumie na pewno się nie nawrócą.

Jest tu wszystko, co stary fan zespołu mógł sobie wymarzyć: mięsiste, niesamowicie mocarne riffy, zmiany tempa, solówki grane z prędkością światła i jedyne w swoim rodzaju skandowanie Hetfielda.

Po wysłuchaniu “Death Magnetic” ma się wrażenie, że Rubin dotarł do muzyków słowami w stylu “nie bójcie się przeszłości, wsłuchajcie się uważnie w samych siebie i zróbcie muzyczny rachunek sumienia&

Z pewnością dla niektórych koronnym argumentem na "nie" będzie fakt, że "Death Magnetic" nie jest dziełem przełomowym, a jedynie udaną płytą. Tylko czy aż? Każdy musi odpowiedzieć sobie sam na to pytanie.

...nie wiem czy Metallica potrafiła udźwignąć własną legendę. Nie wiem i chyba nie za bardzo mnie to interesuje. Póki „Death Magnetic” kręci się w moim odtwarzaczu inne sprawy schodzą na dalszy plan. A czuje, że jeszcze tr

Metallica z pełną premedytacją serwuje nam koktajl wcześniejszych dokonań, z pominięciem poprzedniej płyty. Spójrzmy na dowolny przykład - "The End Of The Line" – przecież to Metallica w pięciu smakach!

to dowód na to, że Metallica nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa i mimo dużego minusa jakim jest słabe brzmienie, Death Magnetic pozwala mieć nadzieję, że następny ich album będzie w pełni oszlifowanym diamentem.

Nie jest źle, ale następnym razem wolałbym więcej metalu, a mniej wielowątkowych wynurzeń.

Odkąd panowie dowiedzieli się, że są w stanie na jednym krążku umieścić ponad 70 minut muzyki, skrupulatnie z tego korzystają. A gdyby tak trochę skrócić? "Death Magnetic" miałoby znacznie większą siłę rażenia.

Rzeczywiście, równie spektakularnej porażki jak na poprzednim albumie Metallica tym razem nie poniosła, nowej płyty da się słuchać. Nie udał im się jednak upragniony powrót na pozycję lidera gatunku.

Już pierwszy kawałek na płycie nie pozostawia żadnych złudzeń, że mamy do czynienia z miałkim, wtórnym materiałem, stworzonym przez zmęczonych, starszych panów, których nie stać na wykrzesanie z siebie świeżych treści