Megarecenzje - serwis agregacyjny

Bohaterka (i autorka) tej płyty jest po prostu wolna i bez skrępowania mówi (czyli śpiewa), co czuje. A tego akurat nigdy w rodzimej kulturze popularnej nie było zbyt wiele.

(Smolik - przyp. red.) Jest jak wykwintny kucharz, który doskonale wie, jak dobierać składniki, aby potrawa była wysmakowana - kiedy trzeba pikantna, chwilę później bardziej słodka, a niekiedy do bólu kwaśna.

Marysia udowadnia, że o sprawach zbereźnych można śpiewać także w duchu narodowym, dlatego na płycie znajdziemy nie tylko pieśń erotyczną zainspirowaną Rospudą, ale i znany każdemu patriocie „Hujawiak”.

Maria Awaria (...) właściwie kipi od seksu, żeby nie powiedzieć - ocieka seksem. Dosłownie i w przenośni. Jest bezwstydna, hedonistyczna i radośnie wyuzdana, jakby autorka chciała nam powiedzieć: "Ludzie, kochajcie się!".

Ona, „metr pięćdziesiąt dwa, dziko rosnącego nieba”, 35-letnia aktorka o dość przeciętnej fizis, ma z góry utrudnione zadanie w dziedzinie autopromocji. (...)  W tym przypadku najważniejszy był więc pomysł na siebie.&

Ani mnie to nie zażenowało, ani nie zbulwersowało, ani nie zawstydziło, ani tym bardziej nie podnieciło. Mnie to po prostu nie interesuje.

Tym razem kobieta postawiła na swoim, i postanowiła, że też może od czasu do czasu w aucie brać. I to, ubrane w miłe dla ucha akordy, stawia tą płytę w gronie najważniejszych polskich albumów wydanych w tym roku.

Fani poprzedniej “Miasto manii” powinni zakochać się w nowej “Marii Awarii”. Płyta dorównuje klimatem, jest spójną, pomysłową całością, zaskakuje odwagą i śmiałością. Muzycznie jest też bardzo dobrze

Pisze niegłupie teksty i razem z kompozytorem Andrzejem Smolikiem przygotowała świetną muzykę, której klimat nawiązuje do pierwszych albumów Bjork. Pytanie, ilu jest nad Wisłą słuchaczy gotowych to docenić?

Ubierając słowa w przyjemne muzyczne szemranie, wprowadza w lekką hipnozę… Mnie to nawilża. Idę robić rosół!

Peszek dociera do najintymniejszego poziomu komunikacji, gdzie czułość znosi wulgarność, a namiętność znajduje wyraz w dziecięco bezradnym języku zdrobnień.

Gorzej, gdy sięga po arsenał miauknięć i westchnień wypożyczony od Anny Marii lub Justyny. W takich chwilach, choć Marii mokro, ja przyłapuję się na ziewaniu. Mam nadzieję, że artystka nie nabawi się przez to nerwicy seksualnej.

"Maria Awaria" jest płytą dobrą. Momentami nawet bardzo dobrą. Jednak mówienie o niej, że szokuje, bulwersuje i co tam jeszcze, to raczej kwestia udanej (jak widać i słychać) kampanii reklamowej, niż rzeczywistego stanu rzeczy

Czy imię Maria Awaria okaże się dobrym talizmanem? Artystka sama się podkłada, gdy ktoś zechce kąśliwie oceniać jej nowe działanie jako efekt defektu. Rzecz w tym, że nie uprawia formuły MWB (masowość, wdzięk, bezpretensjonalność).

Osobna kwestia to tematyka owych tekstów. To, że ociekają one seksem to jasne, taka jest w końcu tematyka tej płyty. Ale prawdę mówiąc, momentami, zamiast chęci do kochania, robi się lekko niesmacznie,

Skoro już Maria Peszek wmówiła wszystkim, że jest kontrowersyjna i skandalizująca, to niech teraz da święty spokój ,tym sprawom' i zajmie się wreszcie własną duszą - z pożytkiem dla swoich tekstów.

Natomiast jeszcze bardziej nie mają racji ci, którzy słuchają Marii Awarii z dreszczem podniecenia, sądząc, że oto obcują z dziełem wyjątkowym, odważnym erotycznie, drapieżnym, cokolwiek tam jeszcze. Macie słaby gust.

Nawet jeżeli Peszek celowo bawi się w grafomankę (sorry - grafo Mańkę), to mnie ta zabawa przestała bawić już na etapie "Miasto Mani". Ile razy można powtarzać ten sam żart? Zwłaszcza, że niektórzy biorą go serio.

teksty, sa tak odstraszajace, beznajdziejne, głupie, trywialne, ze mnie odrzuca na kilometr. rymy ktore sklada przecietny przedszkolak, niby zabawne gry słów które są absolutnie żenujace i banalne...