Megarecenzje - serwis agregacyjny

Jeden z moich ulubionych (ostatnio) zespołów nagrał z jednej strony album, którego się po nim spodziewałem (w dobrym tego słowa znaczeniu), a z drugiej - przyjemnie mnie zaskoczył.

Na szczęście muzyka broni się sama, nawet kiedy zespołowi towarzyszy chór gospel i kwartet smyczkowy, a patos sięga rejonów zarezerwowanych dla ELO. 
 

Manic Street Preachers to wciąż wspaniały zespół, który potrafi nagrywać znakomite piosenki. Na najnowszym albumie zaprezentowali swe największe atuty i udowodnili, że są w świetnej formie. 

Moglibyśmy kręcić nosem na nową płytę Manic Street Preachers, że zrobiona pod publiczkę, mało ambitna itd., ale ponieważ do tego zespołu zawsze mieliśmy słabość, grymasić nie będziemy.

Ciężko czynić zarzut z umiarkowania i dojrzałości, tym bardziej że zespół nie przestał przecież prowokować do myślenia i stawiać ważnych pytań, rozchodziło się jednak o środki wyrazu.

Co jednak ciekawe, "Postcards From A Young Man" to płyta niekoniecznie dla starszych fanów. 

Muzycy walijskiego tria prowokacyjnie zapowiadali, że ich dziesiąty studyjny album będzie zarazem ostatnim skokiem na listy przebojów, tudzież metalową wersją muzyki Motown.

Nie bądźmy jednak zbyt wymagający - stworzenie dobrego, pozbawionego słabych punktów produkcyjniaka nie jest wbrew pozorom takie proste. 

Nawet nie przeszkadza specjalnie w tej nagromadzonej chwytliwości, że często nad gitarami prowadzącą rolę przejmują smyczkowe kwartety, zamiast zadowolić się rolą towarzyszącą wybijają się na pierwszy plan.  

Byłoby jeszcze lepiej, gdyby nie sztampowe aranżacje, te wszystkie słodkie smyki i nienaturalnie bombastyczne refreny. Panowie, odstawcie już Robbiego Williamsa…