Megarecenzje - serwis agregacyjny

Richey byłby z nich naprawdę dumny.

MANICS pokazują, że wcale nie trzeba być przebojowym, aby zaciekawić, a surowość nowych piosenek przy tak mocnych tekstach wcale nie przeszkadza.

Kiedy tylko dowiedziałam się, że nad brzmieniem czuwał Steve Albini, wiedziałam, że wyjdzie z tego coś dobrego. Wyobrażałam sobie nieco przybrudzone, jazgotliwe gitary, na których tle wydzierać będzie się James Dean

Jest to płyta, na której każdy wybierze coś dla siebie. Jest niezwykle zróżnicowana, ale przy tym równa, niewiele jest momentów, które zaniżają poziom, a takie też niestety się zdarzają

Będąc w takiej formie mogą jeszcze na długo zapomnieć o muzycznej emeryturze.

Nic bardziej mylnego. Ich nowa płyta bije po uszach tą samą wiązką energii co kultowe ‘’The Holy Bible” z 1994 roku.

Z najprostszych składników przygotowali 14 wykwintnych utworów, sypiąc pomysłami jak z rękawa. Słychać, że gra sprawia im radochę, a energii mają tyle, iż mogliby reklamować baterie.

Niby to tylko prosty rock, krótkie piosenki na głos, gitarę, bas i perkusję. Walijczycy jednak umieją je pisać tak, że od razu wiemy z kim mamy do czynienia.

oniemiałem, gdy po raz pierwszy zapoznałem się z ''This Joke Sport Severed''- prawdziwą muzyczną ucztą, która nabiera mocy z każdą sekundą i prowadzi nas do orkiestrowego finału

„Journal for Plague Lovers” to bardzo dobry rockowy album.

Teksty? Specyficzne, charakterystyczne portrety nowoczesnego społeczeństwa zmagającego się z panoszącą się hipokryzją, opresją kultu piękna i sukcesu, mentalnymi defektami.

Zapominając na chwilę o refleksji, o emocjach, zauważymy, że to zwyczajna, całkiem prosta płyta, na którą trudno się zachwycać.