Megarecenzje - serwis agregacyjny

Nieczęsto zdarza się, żeby taka wprost antyprzebojowa twórczość trafiała do licznego grona odbiorców. Naprawdę jestem pod wrażeniem tego fenomenu.

Czy się to komuś podoba czy nie, duet po raz trzeci nagrał dokładnie taką płytę, jaką chciał, unikając wyeksploatowania formuły. Widać w Polsce też można. Pod warunkiem, że się pamięta, iż w muzyce, jak w życiu, warto być przyzwoity

Anita i John mówią co prawda do widzenia jako duet, ale na szczęście nie rezygnują z nagrywania w ramach solowych projektów. To dobrze, bo ludzi z takim talentem i muzycznym feelingiem zwyczajnie nigdy za dużo!

Proste aranżacje, często kojarzące się z bluesem, wzbogacane są często instrumentami smyczkowymi, dętymi a także akordeonem. A wszystko to stanowi idealny podkład dla ciepłych głosów Anity i Johna.

Utwory, to przede wszystkim opowieści o rozstaniach i pożegnaniach,  nie zawsze w dosłownym tych słów znaczeniu. Słuchając piosenek nie raz zastanawiamy się nad tym co utracone, często bezpowrotnie.

„Goodbye”, trzeci i pożegnalny album Lipnickiej i Portera, to rzecz z kategorii miłych, ale z charakterem. Tak dyskretna, pozbawiona zbędnych błyskotek formuła przetrwa jedynie z dobrą piosenką.

Czy ktoś dałby wiarę, że ta „wyjąca dziewczyna” (jak ją publicznie określa John, gdy go spytać o dawny dorobek wybranki) pisać będzie piosenki pokroju „Secret Wish” czy „Old Time Radio”?

Dobrze, że płyta nie jest zbyt długa - 40 minut to całkiem optymalny czas na tego typu materiał, który u jednych przejdzie gdzieś między kątami pokoju i pójdzie w siną dal, innych oczaruje prostotą brzmienia.