Megarecenzje - serwis agregacyjny

Dwanaście przebojowych, nowoczesnych i melodyjnych piosenek, których Allen jest współtwórczynią. Świetne, choć, jak na nasze obyczaje, chwilami niecenzuralne teksty, ale zawsze o czymś.

Artystka. Bo nawet jeśli dzieje się to wbrew naszym oczekiwaniom i wyobrażeniom, nowy album panny Allen "It’s Not Me, It’s You" wystrzeliwuje jego autorkę z prędkością światła do grona najmocniejszych popowych artyst&oacu

Ona wykłada kawę na ławę i robi to najlepiej jak potrafi. A jest to naprawdę smaczna kawa.

Już od pierwszych nut słychać jednak, że to wciąż ta sama pyskata dama z talentem do układania fantastycznych melodii i wiernego kserowania codzienności w tekstach.

Mamy tutaj jednak obecne wpływy rozmaitych gatunków muzycznych: jest trochę europdisco, jest synthpop, jest electropop, jest też całkiem sporo rytmicznych sekcji dęciaków - mieszanka zgoła eklektyczna.<

Lily Allen daje dziś muzyce pop odrobinę normalności i świeżości wychodzącej poza ustalone przez topowych producentów formaty. Album Angielki to nie tylko świetne piosenki, ale także urok i dystans oraz bezpretensjo

Muzycznie bez zmian – to wciąż barwny, przebojowy pop, w którym zgrabnie łączy się nowe ze starym, uliczne z salonowym, taneczne z sentymentalnym.

Można wyobrażać sobie, że możliwości Allen pozwalają jej na nagranie o wiele bardziej wysublimowanego tworu, ale "It's Not Me, It's You" ma urok... absolutnie niepodważalny urok.

Rozbraja mnie to, że wszystkie piosenki Lily są konsekwentnie, do bólu, do ostatniej kropli żenady rymowane. Czasami tylko nie wychodzi ten rym tak do końca. Rzadko mamy do czynienia z taką odwagą w tekściarstwie...

"It's Not Me It's You" zbiera na Wyspach entuzjastyczne recenzje. Na wyrost - muzyczną zadziorność jest tu dyskretna, a nawiązania do popu lat 80: "22" pachnie trochę późnymi przebojami Madness, za to (...)