Megarecenzje - serwis agregacyjny

A co najważniejsze: Lao Che krzepi. Tak jak krzepi myśl, że tęsknota za jakimś wyższym porządkiem czy sensem (określanym przez religię, miłość czy przyzwoitość) nie jest absurdem, bajką, z której trzeba wyrosnąć.

Raduje się ucho, gdy słyszy muzykę graną z pasją, z ciekawym przekazem, szczerą i niecodzienną.

Wskazówki interpretacyjne, na czele z tą o synu Józefa Cieślaka, Chrystianie, lat 33, któremu 'w piątek pokrzyżują plany', sprawiają, że płyty słucha się z niekłamaną intelektualną przyjemnością.

Liryczna warstwa tego albumu jest z pewnością jego największą zaletą. Muzycznie 'Gospel' to natomiast prawdziwe pomieszanie z poplątaniem, którego nie sposób jednoznacznie sklasyfikować.

I choć są tu utwory, które uważam za doskonałe ('Drogi Panie', 'Do syna Józefa Cieślaka'), wiele dźwięków i słów płynących z tej płyty do mnie nie trafia.

Muzycznie Gospel tak jak debiut LAO CHE Gusła jest inspirowany muzyką słowiańską, ale też muzyką knajpianą i rockiem.

Być może “Gospel” zdziwi fanów płockiej grupy swoją lekkością i radosnym przesłaniem tej muzyki. Ale nie jest to zarzut, przeciwnie - to bardzo dobrze, że zespół nie poprzestaje na wypróbowanych schematach i ci

Dalekie od mistyki i oazowego uniesienia, bliskie za to chaotycznej codzienności.

I trzeba przyznać, że Lao Che, to jeden z niewielu rodzimych zespołów, który nie musi wstydzić się swoich tekstów.

Muzycy wykombinowali sobie, że ich trzeci album nie będzie, tak jak dwa poprzednie krążki, koncept-albumem. Ale kto choć raz sięgnie po 'Gospel' powie 'akurat!'

Tymczasem 'Gospel' okazuje się albumem co najmniej bardzo solidnym. Choć na taką opinię, składają się dwie oceny: ósemka za treść, czwórka za formę.

Tak, wiem, że to koncept album i pewnie jest tu jakiś sens, ale jak dla mnie, został on ukryty zbyt głęboko.

Nie ma tu ani szczypty zadziorności, jakiejś iskry i pasji. Wydawnictwo to nie tyle przechodzi koło ucha obojętnie co po prostu przyprawia je o mdłości.