Megarecenzje - serwis agregacyjny

Uwiodła mnie, zniewoliła ….. i dobrze mi z tym. 

Upieram się, że mają urok te teksty, błyskotliwe w swojej infantylności. "Kochaj mnie, bo jestem w radiu" - no jak nie polubić takiej prowokacji? 

Oto pierwsza i zdecydowanie najlepsza płyta jaką usłyszałem w nowym roku. 

Według mnie Lana jako zjawisko muzyczne warta jest głębszego poznania i z radością człowieka, kochającego muzykę całym sercem, polecam Wam to zjawisko (...) 

Ten kto nie polubił głosu panny del Rey teraz, prawdopodobnie nie zmieni zdania po przesłuchaniu całej płyty, ale ci z was, których zaintrygowała, będą zadowoleni z zakupu Born to Die. 

Sennie, melancholijnie, nastrojowo, ale też czuje się w tym pazur nowoczesności. Naprawdę ładna płyta (...) 

To konsekwentna, spójna i bardzo przebojowa wizja, w której czuć “ducha” samej artystki. 

Melodie są zdecydowaną zaletą albumu – to, jak leniwie płyną w „Blue Jeans” czy „Diet Mountain Dew” i zdecydowanie zagnieżdżają się w głowie słuchacza.  

 Piosenki podpisane przez Lanę są mimo wszystko dobre i tego faktu nie przesłoni nawet największa afera. Ona sama - nawet za cenę skandalu - jest już świetnie wylansowaną marką.

 Lana to nie tylko usta, sentymenty i gry wideo. To muzyczny produkt wysokiej klasy, równie prawdziwy, co uśmiech sprzedawcy w McDonaldzie, ale cieszy nie mniej niż wypasiona zabawka w zestawie Happy Meal. 

Nie rzucałbym jednak póki co kwiatów pod nogi piosenkarki, bo do ideału jednak jej trochę brakuje. 

Z jednej strony to dobry, solidny album popowy, ale z drugiej strony liczyłem na coś, co mnie olśni i powali. A w tym stanie bywałem niezbyt często i czuję pewien zawód.  

Patrząc na krążek, należy jednak odrzucić ten pryzmat i spojrzeć wyłącznie na piosenki. Te świecą jasno jako przykład dobrze wyprodukowanego popu. 

Warto jednak docenić oryginalny, nostalgiczny klimat albumu Lany Del Rey 

 Zdarzyło mi się podczas słuchania tej przydługiej płyty ziewnąć, ale bez wstrętu przyznaję, że wolę "Born to Die" od najnowszych propozycji Lady Gagi czy Rihanny.

Mogę napisać że „Born To Die” to pięknie opakowane ciastko, które nawet jest smaczne, ale pod koniec nieco za dużo w nim cukru. 

Znakomity "Video Games" nie znalazł na albumie godnej kontynuacji i odcina się od reszty stricte popowego repertuaru, co nie znaczy jednak, że płyty słucha się źle. 

Born to Die to bez wątpienia produkcja godna uwagi, która powinna zainteresować większość słuchaczy, nie tylko tych radiowych. 

Przyznaję bez bicia - pokochałem ją za dwa single, którymi kilka miesięcy przed premierą debiutu podbiła internet. I za usta. Wtedy wydawało mi się, że naturalne. 

Niestety interesujących momentów jest na "Born To Die" zdecydowanie za mało. Mimo pozornej szerokiej palety muzycznych tematów jest zwyczajnie nudna. 

Lizzy mogła stać się nową Uffie, ''królową'' wymyślonego przez siebie świata, a skończyła jako pośmiewisko facebookowych fanpage’ów (...)