Megarecenzje - serwis agregacyjny

Trzeba od razu powiedzieć: na taką właśnie płytę Kultu czekali starzy i młodzi fani tego zespołu.

Efekt końcowy jest zadowalający, bo to najbardziej porywający materiał  od czasu "Salonu Recraativo".

Jest porywiście, dynamicznie, świeżo i dojrzale jednocześnie.

Muzyka Kultu straciła na zadziorności, sam wokal Kazika również, mimo tego "Hurra!" trzyma wysoki poziom.

W „Nowych tempach” mamy dwie historie, przy czym jedna zdaje się być listem otwartym do Banana, a drugiej nie rozumiem.

Najnowsza płyta Kultu „Hurra!” spodobała nam się już po pierwszym słuchaniu, a z każdym następnym utwierdzaliśmy się w przekonaniu, że to album udany.

Skoro nie brakuje "plusów ujemnych" to jeszcze za wcześnie, by wykrzyczeć tytułowe "hurra!", jednak „plusów dodatnich” jest na tyle dużo, że na kolejną płytę Kultu znów będzie się czekać z

Znamienne jest jednak to, że Kazik nawet w tej słabszej odsłonie lirycznej, jest i tak dwa razy lepszy od połowy „tekściarzy” z rodzimego, rockowego podwórka.

Coraz trudniej też zrozumieć Kazika. Przeczuwam, że śpiewa o rzeczach ważnych, podobają mi się kreślone przez niego obrazy, intrygują metafory, ale znaczenia umykają.

Kazik Anno Domini 2009 niepokojąco często krąży w pobliżu banału i pustosłowia.

Za sprawą lidera, zbyt dużo na tej płycie jest pośpiechu, żółci i frustracji. Szkoda, bo - poza wokalistą i autorem tekstów - widać, że zespół jest w formie i mógł stworzyć coś naprawdę dobrego.