Megarecenzje - serwis agregacyjny

Kopniak w duszę. Kij w emocjonalne mrowisko. Muzyczny Mount Everest. Zastrzyk ekstazy. Łyk piekielnie mocnej kawy. Można mnożyć boskie doznania po przesłuchaniu najnowszego dzieła Kings Of Leon.

Czterech chłopców z amerykańskiej prowincji przeszło drogę od wiejskich głupków i świniopasów do narkotycznych królów bohemy, pierwszych miejsc od Irlandii po Nową Zelandię, z Listą Trójki włącznie.<

Całość jest precyzyjnie poukładana wzorem poprzedniej płyty, może brakuje trochę swobody i spontaniczności surowych dwu pierwszych albumów, ale nikt nie przeczy że proponują teraz muzykę bardziej dopracowaną.

Szkoda tylko, że niekiedy w głosie brakuje mu wystarczającej ekspresji, siły, co w połączeniu z trochę ułagodzonymi kompozycjami sprawia wrażenie, jakby czegoś brakowało. Czego dokładnie? Brudu!...

„Only by the Night” to po prostu dobra współczesna rockowa płyta. No, może trochę bardziej dla fanów na Starym Kontynencie (choć do końca nie wiem dlaczego).

Jaka więc jest to płyta? Przede wszystkim gęsta, brudna i lepka. Niczym miejskie powietrze. Nawet nie wiadomo kiedy, dostaje się do płuc i zmienia nastrój danego człowieka. Przesterowane gitary, zachrypnięty głos wokalisty i świetna sek

Poszczególne kawałki urywają się gdzieś jeszcze w trakcie rozwoju akcji. Płyta za szybko się kończy - to jeden z głównych zarzutów jaki można postawić chłopakom z Kings of Leon i chyba jeden z większych komplement&o

Kings Of Leon są, nie od dziś, twarzą globalnego rocka, zagranego ponad podziałami bez cienia sztuczności i zblazowania. Oby nigdy nie pozbyli się tego zdrowego podejścia.

Fajerwerków może nie ma, ale Królowie dali nam solidny argument za tym, żeby pozostawić ich na tronie. Nie ma mowy o abdykacji, a już na pewno o zamachu stanu.

Wbrew zapowiedziom album wcale nie jest ostrzejszy ani też „bardziej rockowy" niż jego poprzednik. Wręcz przeciwnie, brzmienie jest wygładzone i dużo mniej garażowe niż dotychczas.

Resztę „Only by the Night” wypełniają kompozycje, które w latach 80. złośliwie nazywano pektyną – snują się w powietrzu, nie przeszkadzają, ale zapomnimy o nich szybciej, niż nam się wydaje.

W wywiadach chłopcy zapowiedzieli polityczne zaangażowanie, do którego ponoć dojrzeli. Czyżby? Bo na tym albumie tego nie ma. Zdecydowana większość warstwy tekstowej, to (surprise!) miłość.

I przyjadą pewnie na Openera, cała radiowa Trójka będzie się podniecać, mimo, że na ich miejsce mogłoby przyjechać 100 lepszych zespołów. I nawet nie wiecie jak się narażam pisząc te słowa ;]