Megarecenzje - serwis agregacyjny

To po prostu dobry album i mniejsza o to czy to jeszcze pop, czy już alternatywny rock. Zespół wykonał solidną robotę i wygląda na to, że w końcu zaczyna podążać w obiecującym kierunku. Kawał przyjemnej i łatwo przyswajalnej muzyki

Płyta przynosi zestaw nagrań, z których każde może ukazać się na singlu i zawojować zarówno listy sprzedaży, jak i radiowe playlisty.
"Perfect Symmetry" – perfekcyjny w każdym calu. Gorąco polecam.

Na pewno cieszą przebojowe momenty, dzięki którym ulotna codzienność za kilka lat będzie nam się kojarzyć również z piosenkami Angoli, jednak schematyczność całości momentami mocno irytuje.

Całość kończy ‘Love Is The End' i kiedy wybrzmią ostatnie dźwięki tej piosenki, wiemy już, że przypominający hobbita Tom Chaplin, po leczeniu odwykowym znowu jest w stanie błysnąć muzyczną inteligencją.

“Perfect Symmetry” jest w porządku, choć z drugiej strony zawodzi na kilku płaszczyznach i ciężko mi jest ją gratyfikować. Najgorsze jest chyba to, że słysząc ją, nie czuję kolorów, chociaż relax jest wszechobecny.

Dominują na nim skoczne numery z rozwibrowanymi dźwiękami syntezatorów. Pojawia się rytmiczne klaskanie, są zabawne zaśpiewy. Jest dużo pozytywnej energii.

Skoczny, ale niestety również nijako-przyzwoity. Takiego określenia nie używałem jeszcze,ale chyba wiadomo o co chodzi.

Niestety, wpadł w narkotyki, trafił na odwyk, dobrze że wrócił, ale najnowszy album świadczy, że rozmienił talent na drobne i chce być ulubieńcem nastoletnich dziewcząt.