Megarecenzje - serwis agregacyjny

Klasa. 

Kazik na Żywo, wrócił we wspaniałej formie. Bar La Curva / Plamy na Słońcu, to naprawdę wspaniała muzyczna propozycja zarówno dla fanów zespołu, jak i tych, którzy zaczynają dopiero z nim swoją przygodę. 

Pod względem kompozycji „Bar la curva/plamy na słońcu” to kawał bardzo dobrej roboty. 

Najważniejsze, iż bez względu na to, czy mamy do czynienia z lżejszym czy cięższym obliczem, dostajemy towar najwyższej jakości. 

Złota Płyta bezsprzecznie należy się zespołowi. Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko czekać na kolejne sukcesy krążka i koncerty. 

Zgłodniali fani klasyka mają przecież prawo oczekiwać czegoś więcej niż li tylko poprawnego punka. 

Czwarta studyjna płyta KNŻ ma dłuższy "okres leżakowania". Wcześniejsze bezbłędnie od razu trafiały w punkt. "Bar La Curva…" działa w niemałym stopniu z opóźnionym zapłonem. 

Bardzo się cieszę, ze Kazik zamiast wylegiwać się na plaży albo grać w reklamach, czy zostać jurorem w jakimś kolejnym słabym programie nadal chce współtworzyć takie płyty. 

Kazik Na Żywo tym albumem pokazuje, że jeszcze nie powiedział ostatniego słowa i nadal ma coś do powiedzenia. W dobrej formie, choć nie wszystkie utwory trafią od razu, to nie należy się zniechęcać. 

Podsumowując jest dobrze muzycznie i nie najgorzej tekstowo. Niektóre piosenki mogłyby wylądować pod szyldem Kultu, inne zaś solowego Kazika. 

Kazik Na Żywo brzmi zdecydowanie mocniej niż Kult, czy też solowy Kazik, zastanawiam się jednak czy fani mocniejszego grania będą wystarczająco usatysfakcjonowani.  

Ta mocna, gitarowo-rockowa płyta to jedno z najlepszych dokonań w całym dorobku tego artysty. 

Przede wszystkim Kazik Na Żywo nadal brzmi, (...) jak Kazik Na Żywo, a nie Kult, El Dupa, Buldog czy solowe płyty pana Staszewskiego. To dobrze. Jest gitarowo, jest całkiem energicznie i energetycznie, są dobre riffy. 

Co prawda w tych paru numerach rozliczeniowych Kazik jakoś nieszczególnie przekonał mnie do swoich racji. Ale za samą odwagę mówienia o sobie wprost należą mu się brawa. 

(...) jest zbyt słaba, by się nią zachwycić i ma zarazem za dużo "smaczków" i tzw. "momentów", by ją w prosty sposób potępić. Paradoks polega na tym, że nie jest to przy tym płyta nijaka. 

Mocnych stron nie brakuje. Miało być ostro i niejednokrotnie tak właśnie jest. Perełki pojawiają, a jakże. 

Brzmienie nie zachwyca, a i teksty Kazika nie są już takie dobre jak kiedyś. Powrót z Kultem wypadł lepiej. 

Jak dla mnie, Staszewski niestety powiela stare błędy. 

I cholernie się zawiodłem…Nie ma tu ani świeżości z „Na Żywo Ale W Studio”, ani ciężaru z „PPP” ani odrobiny szaleństwa z „LMDLM” ani żywiołości z koncertówki. Jałowizną jedzie tu na kilometr (...)