Megarecenzje - serwis agregacyjny

Brawa należą się Andrzejowi Izdebskiemu, który zagrał na większości instrumentów, stylizując nagrania na lata 60., tak że przypominają Shadowsów i styl Marca Ribota.

Odkurzone przeboje Tadeusza Chyły i Kazimierza Grześkowiaka brzmią w wykonaniu Kazika imponująco. Dawniej odbierane na zasadzie aluzyjnej krytyki chłopsko-polskiej mentalności, dziś okazują się równie celne (...)

Silny Kazik pod Wezwaniem to obowiązkowy zakup dla tych wszystkich którzy się na Kaziku zawiedli, których rozczarował i którzy chcą to zmienić.

Maniera wokalna Kazika w dobry sposób wyczuwa ich lekkość i nieustannie przewijającą się ironię. Fanów kazikowych dokonań na polu wokalno-lirycznym powinna zadowolić dobra forma Staszewskiego.

Podobnie jak Grupa potrafi też z łatwością operować różnymi klimatami - od knajackiej zadziorności do liryzmu ballad.

Czy to jednak wystarczy, by traktować ową płytę poważnie? Moim zdaniem nie. Jako biesiadny zbiór pioseneczek, do puszczenia np. na grillu, jak najbardziej, ale nic więcej nie należy od niej oczekiwać.

Z drugiej strony wiele wskazuje, że ten projekt jest jednak trochę pójściem na łatwiznę i zabiciem czasu przed następną płytą Kultu, która ukazać ma się wiosną. Staszewski obiecuje, że tym razem gniota nie będzie.

Brak czaru, swobody, a nawet humoru i kabaretowego rysu, który powinien towarzyszyć posenkom "To je Moje" czy nieśmiertelnemu "Chłop żywemu nie przepuści".