Sven Lindqvist, wielbiciel pustyni, przejechał dwanaście tysięcy kilometrów przez Australię, rzekomą ziemię niczyją, rejestrując rozmaite odcienie jej krajobrazu. Jednocześnie odbył podróż przez dwieście lat...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
"Night is the New Day" to tytuł ósmego studyjnego albumu szwedzkiej grupy Katatonia. Materiał został nagrany w lipcu 2009 roku i został wyprodukowany i zmiksowany przez Davida Castillo. (ONET.PL)
Z płyty na płytę słyszalny jest progres tego niesamowitego zespołu. Każda nowa płyta jest lepsza od poprzedniczki. To cieszy. Fakt, że Panowie nie wypalają się twórczą bardzo mnie cieszy.
Moc i energia ''Forsaker'', plastyczność ''New Night'' czy w końcu wielowymiarowość takiego ''Liberation'' to tylko niektóre z atutów ''Night is the new day''.
Katatonia ma już od dawna swoje niepodrabialne brzmienie, które tym razem wzbogacono o elementy progresywne, czy wręcz artrockowe.
Hipnotyczna moc tych dźwięków nie pozwala się od nich oderwać zanim nie wybrzmią ostatnie sekundy płyty. Wspaniały album na długie jesienne wieczory.
Szwedzi wydając nowy album, zatytułowany "Night Is The New Day", zaskoczyli zbliżając się niebezpiecznie blisko perfekcyjnej formuły depresyjnego rocka.
album sprawia wrażenie niezwykle przygnębiającego, naładowanego pesymizmem w stopniu zdecydowanie przewyższającym ten znany z „The Great Cold Distance”.
Muzyczną całość uzupełnia nam wspaniała okładka Travisa Smitha, która idealnie odzwierciedla klimat płyty. Rozpocznijmy więc noc, a wraz z nią…nowy dzień…
Travis Smith odwalił kawał dobrej roboty. „Night Is The New Day” to kolejna porcja niebanalnego, melancholijnego klimatu ubranego w chwytliwe wokale i ciężkie gitarowe riffy nadające całości specyficzny groove
Myślę, że wyłapanie wszelkich aranżacyjnych i brzmieniowych niuansów tej płyty zajmie trochę czasu nawet najbardziej wprawnym słuchaczom.
W podsumowaniu mogę jedynie powtórzyć za wstępem: album jest niezły, choć nie wolny od słabostek, które próbowałem w niniejszej recenzji wykazać.
Cieszy chociaż fakt, że Jonas Renkse jak zwykle trzyma poziom. Cóż jednak z tego, kiedy nawet najlepszy wokalista nie zrobi cudów ze średnimi kompozycjami.