Megarecenzje - serwis agregacyjny

Oto narkotyczna wielkomiejska aura i taneczny pęd XXI wieku, mgła psychodelii i drapieżne gitary będące znakiem kryzysu. Głównie duchowego.

Dopóki nie posłucha się dwunastu numerów wypełniających ‘’West Ryder Pauper Lunatic Asylum” ciężko uwierzyć w porównaniu tej płyty to muzycznego soundtracku, a jednak. 

Słucham ich nieprzerwanie od tygodnia po kilka razy dziennie i wciąż nie mogę się znudzić.

Underdog jest jak nowy podrasowany Golf. Może to słabe porównanie, bo Golf VI praktycznie niczym się nie różni od V, ale wiecie o co chodzi.

Przy trzeciej płycie muzyka zespołu coraz mniej przywodzi skojarzeni z jakimikolwiek innymi wykonawcami, a coraz bardziej stanowi po prostu styl Kasabian. Oby tak dalej.

Reasumując płyta to przyzwoita ze świetnymi przebłyskami, ale i niepotrzebnymi dziurami. Awersja do słuchania jej w całości rośnie bardzo szybko.

Teraz mamy przynajmniej dwa powody, aby myśleć, że twórcza wena zaniosła Kasabian na tereny nośnych kawałków.

Kasabian tymczasem pięć lat temu wypracował swój charakterystyczny, gitarowo-elektroniczny, lekko szumiący i jazgotliwy styl i od tamtej pory stosuje go niezmiennie na każdym swoim krążku. Są już trzy. Czyli o dwa za dużo.

Fajnie się tego słucha, fajnie się przy tym tańczy. Tylko gdzie te ciarki? No gdzie te ciarki? Nie ma. 

To po to zrewolucjonizowali muzykę pięć lat temu, żeby teraz pokazać, jak „się rozwijają”, poświęcając swój charakter na rzecz ballad i tęsknych, kowbojskich songów? 

Na szczęście sytuacje częściowo ratują, najlepszy na płycie „Vlad The Impaler” – kapitalny riff i bardzo fajny, posiadający energetyczny refren „Fire”.