Megarecenzje - serwis agregacyjny

Od taniego sentymentalizmu dzielą ich miliony świetlne dźwięków, brak ostentacji, introwertyzm, mollowe tonacje, ultranowoczesne brzmienia starych instrumentów, poetyka ściśniętego gardła.

Junior Boys, ze względu na charakterystyczny styl bardzo łatwo mogli dopłynąć w rejony, w których zaczyna się zjadanie własnego ogona, autoplagiat. Odświeżyli jednak pomysł na zespół

Dla mnie szlachetność tego krążka – czy może tylko moja wyolbrzymiona reakcja na jej przyzwoitość? – jest niespodzianką jeszcze większą niż dla Bartka.

“Begone Dull Care” nie pozwoliło mi jednak na upragnione narzekania. Słucham tej płyty na okrągło i nie mogę się uwolnić.

Begone Dull Care to bez wątpienia znakomita płyta. Podobnie jak dwa pierwsze wydawnictwa, urzeka klimatem depresyjnej melancholii, oraz wyjątkową inteligencją, zarówno w warstwie muzycznej jak i treściowej.

Na tle celującej w zbliżone rejony ostatniej, nienadzwyczajnej płyty Telefon Tel Aviv, Kanadyjczycy wypadają ze wszech miar korzystnie.

gdyby nie to, że pod albumem podpisali się Junior Boys, to nikt by nie biadolił, tylko cieszylibyśmy się, że ktoś nagrał taki fajny album. Ale podpisali się, więc jest trochę smutno.

panowie Greenspan i Didemus powinni raczej zadbać o to, by nie dotknął ich syndrom choroby kesonowej. Może niech nagrywają sobie dalej, niech trwają w tym swoim bezpiecznym świecie, dla własnego spokoju.

nie skreślam JUNIOR BOYS zupełnie i daję im jeszcze szansę, choć Begone Dull Care jest raczej tłem ich wcześniejszych płyt.

album ani nie rozczarowuje, ani nie powala i jest jednak mniej błyskotliwy od poprzednich.