Drugi tom "Dzieł wszystkich" Bolesława Leśmiana jest próbą ukazania krytycznego i eseistycznego dorobku Leśmiana. Kiedy publikowano je po raz pierwszy (PIW, 1959) teksty te - zupełnie zapomniane i nigdy niezebrane w...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
"The Magic Place" to drugi album Julianny Barwick.
Krążek ukazał się w barwach wytwórni Asthmatic Kitty, dowodzonej przez Sufjana Stevensa.
(ONET.PL)
Barwick udało się uzyskać całą paletę wzruszeń. Ociera się o pierwiastek sacrum, budzi niepokój niczym Cocteau Twins, zatapia się w mroku i skrzętnie skrywa przed słuchaczami jakąś tajemnicę.
Nie ma nic piękniejszego w sztuce niż możliwość obcowania dzięki niej ze sferą sacrum – transcendentną, nieodkrytą, majestatyczną.
Znów miałem problem, jednak takich jak ten chciałbym mieć w życiu więcej, dlatego że musiałem rozczłonkowywać płytę, którą po prostu powinno się samemu posłuchać i wyrobić o niej swoje zdanie.
Jeśli ktoś ma bogatą wyobraźnię, może wyobrazić sobie recenzję "The Magic Place" w formie zbioru wymienionych wyżej alternatyw, ale umówmy się – to raczej mało prawdopodobne.
Ale – wracając do metody Julianny Barwick – oczywiście nie o nowatorstwo tu chodzi. I w pewnym sensie nie ma po co się z tą płytą spieszyć.
Być może dzięki tej grze na wścibstwie odbiorcy The Magic Place prowokuje kolejne odsłuchy, mimo że nawet w pseudo-singlowym rozwinięciu "Prizewinning" nie ma mowy o popie.
W ostatnich dwóch indeksach Julianna powraca do tego, co udaje się jej zdecydowanie najlepiej, w połączeniu z właściwymi dla niej detalicznymi odstępstwami.
W ostatnich dwóch indeksach Julianna powraca do tego, co udaje się jej zdecydowanie najlepiej, w połączeniu z właściwymi dla niej detalicznymi odstępstwami.