Przed wielu laty Axun i Maite łączyła nastoletnia przyjaźń. Gdy los je rozdzielił, każda poszła inną drogą – Maite zrobiła karierę jako pianistka, Axun poznała swego przyszłego męża i przy jego boku...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Drugi album Joségo Jamesa obwołanego "wielką nadzieją współczesnej czarnej, korzennej muzyki". (ONET.PL)
Jest to naprawdę świetny krążek i choć 2010 jeszcze na dobre nie zagościł w muzyce, to już można spokojnie napisać, że jeśli chodzi o czarne brzmienia, mamy do czynienia z jednym z kandydatów do tytułu płyty roku.
W kategorii czarna muzyka, czarne brzmienia, będzie w tym roku bardzo ciężko pobić komukolwiek ten album. Właściwie jedną z niewielu rzeczy, którą można mu zarzucić, to fakt, że jest jednak troszkę za długi.
Zaśpiewał cały album tak pięknie, że nawet twardzielom zmiękną kolana, a kobietom bielizna sama będzie się rwała na ciele...
Tam gdzie innym wyszłaby konfekcja i mdławe balladki, w których styl staje się usprawiedliwieniem oczywistej treści, José udowadnia wyższość pierwotnej intuicji nad powszechnym dzisiaj, wykalkulowanym wyrobieniem i osłuchaniem.
Zgrabnie połączy twojego kolegę ze studiów, mamę (właśnie moja pochwaliła, że ładne i chce), największych nudziarzy świata, nienudziarzy świata, snoba, kolejną tragiczną ofiarę hype'u blogosfery, Krzysztofa Vargę, wszystkich.